Χωρίς πυξίδα, ανόητη πατρίδα

"Σας σιχάθηκε η ψυχή μου
καρκινάκια του πλανήτη"
Τζίμης Πανούσης



Στοπ. Παύση. Αλτ. Ένα λεπτό. Από την περίοδο του δημοψηφίσματος και μετά ασχολούμαστε με το τι λένε οι "άλλοι", σκοτωνόμαστε από τις εφημερίδες, τα ραδιόφωνα και το ίντερνετ για την κρίση, για την επίλυση του Κυπριακού, νεκρανασταίνουμε τις πρόνοιες του Ανάν, τα μισά μας επιχειρήματα ξεκινάνε με το "αν (δεν) ψήφιζε ο λαός τότε έτσι", εκδίδουμε πιστοποιητικά φρονημάτων. Η ιστορία αυτή πάει χρόνια πίσω κι αν κάποιος βρει το κουράγιο να ανιχνεύσει την ιστορία του Τύπου θα δει να αναδύεται ένα μόνιμο σχέδιο: δυο πλευρές να αψιμαχούν ακατάπαυστα για την τρέχουσα επικαιρότητα - αλλά τίποτα πέραν αυτής.




Τα πρόσωπα και τα μέσα αλλάζουν, η ουσία των λόγων μας όμως παραμένει η ίδια, με μια μικρή, ίσως, διαφορά για αυτούς που θέλουμε να θεωρούμαστε "προοδευτικοί". Γιατί απ' την άλλη πλευρά μάς αναμένει ο ανεξάντλητος βερμπαλισμός της πατριωτικής γραμμής, βγαλμένης κατευθείαν από κατηχητικό της δεκαετίας του '50 ή από μια βλαχομπαρόκ σύναξη σε επαρχιακό καφενείο.



Μέσα σε αυτό το σαματά, γραφικές μορφές είναι ο προφανής στόχος. Σπάμε πλάκα με τον αρχιεπίσκοπο, αδυνατούμε να πιστέψουμε τις απύθμενου κάλλους δηλώσεις και παραστάσεις πολιτικών όπως ο Κουλίας, ο Βαρνάβα, ο Κουτσού και περιμένουμε να διαβάσουμε το "Κατά Βαρβάρων", τον Πάτροκλο και τον Κοριό να ξεμπροστιάζουν τις βλακείες που μας αραδιάζονται κάθε εβδομάδα. (Ίσως, ακόμα, και τους τόσους θυμούς του γράφοντος...) Από την άλλη πλευρά: οι συνήθεις ύποπτοι. Η Σημερινή με το αμαρτωλό της παρελθόν, το Σίγμα με τους κραυγαλέους τίτλους, ο Φιλελεύθερος με το σύνηθες φιλοεξουσιαστικό προφίλ λένε τα δικά τους. Ορίστε: στις 93 λέξεις που προηγούνται σας περιέγραψα το παρελθόν, το παρόν και, όπως φοβάμαι, το μέλλον της δημόσιας συζήτησης στην Κύπρο.




Και μετά τι; Μας λείπει η παραπέρα σκέψη, η εναλλακτική πρόταση. Μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι αυτές είναι οι συντεταγμένες μας! Μια κοινωνία ζόμπι-υπνοβατών που επαναλαμβάνουν αδιάκοπα τα ίδια λόγια, σε τέτοιο βαθμό που η ύπαρξη του ενός είναι μόνο η αιτία για την ύπαρξη του άλλου. Μέσα στο χαμό, καθετί καινούργιο, μικρές εκρήξεις δημιουργίας δεν ξεφεύγουν τελικά και τυλίγονται στην παμφάγο δίνη που ονομάζεται Κυπριακό. Ίδιες κουβέντες, ίδιες εφημερίδες, μια ρουτίνα ικανή να σκοτώσει και τα πιο αγέρωχα μυαλά μέσα σε λίγο καιρό.




Αλλιώς τον είχα φανταστεί αυτόν τον καιρό. Νοσταλγώ από τώρα ένα μέλλον που να είναι ασύμβατο κι αμήχανο με αυτό το παρόν. Και που να γεννά μια προσδοκία δικαιώματος για όσα θα γίνουν. Αλλά φευ...

Και η άλλη όψη των πραγματων.....

Τα οξφορδιανά προσόντα του δρος Ρολάνδου Κατσαούνη και οι δολοφονίες Τ/Κ 1963-64


ΠΡΟΣ: "ΠΟΛΙΤΗ"
Ενταύθα
Στον "Πολίτη" της 12ης τρέχοντος και εις περίοπτον θέσιν δημοσιεύτηκε άρθρο του δρος Ρολάνδου Κατσαούνη, υπό τον τίτλο "Γύρω από κάποιες αμφισβητήσεις", στο οποίο ο δόκτωρ αναφέρθηκε και στον υπογράφοντα ως ένα από τους δημοσιογράφους που αμφισβήτησαν τα ακαδημαϊκά του προσόντα. Έχοντας διαβάσει τον κατάλογο των πανεπιστημιακών περγαμηνών του, που δημοσίευσε, μετά χαράς αποσύρω κάθε αμφισβήτηση των τυπικών του προσόντων. Θαρρώ, όμως, ότι είναι δεοντολογικά πρέπον για τους αναγνώστες και του "Πολίτη" να δημοσιεύσετε, αν έχετε την καλοσύνη, σε μία από τις προσεχείς εκδόσεις σας, το παρόν κείμενό μου που επιχειρεί να ερευνήσει, ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ του, τα ουσιαστικά προσόντα του δρος Κατσαούνη και τα πολιτικά τους παράγωγα. Το κείμενό μου υπέχει θέση και απαντήσεως στο άρθρο που δημοσίευσε στον χθεσινό "Πολίτη" (σελ. 40) ο αξιότιμος νομικός συνεργάτης σας κ. Νικόλας Κυριάκου, με τίτλο "Εθνικιστικές παρα-λογικές":
Ο Τ Α Ν, λοιπόν, οι Τούρκοι βρέθηκαν στριμωγμένοι από τη δημόσια ομολογία που έκανε την Πέμπτη 22.1.09 ο Τούρκος ηθοποιός Αττίλα Ολγκάτς ότι, το 1974 που υπηρετούσε στον τουρκικό στρατό εισβολής στην Κύπρο, διέπραξε διατεταγμένες, εν ψυχρώ εκτελέσεις, δεμένων πισθάγκωνα Ελλήνων Αδηλώτων Αιχμαλώτων και ο τουρκικός Τύπος θρηνούσε με τίτλους όπως "Τι κακό μας βρήκε" της "Χουριέτ" και "Αυτό μας έλειπε τώρα" της "Μιλλιέτ", βγήκε την Κυριακή 25.1.09 και τη Δευτέρα 26.1.09 η εφημερίδα του κυβερνώντος ΑΚΕΛ, η "Χαραυγή", που έμοιαζε ως να προσφέρει στους Τούρκους "σανίδα σωτηρίας" και... "εξισορρόπηση": Δημοσίευσε βαρυσήμαντη συνέντευξη του προβεβλημένου ως πρώην καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, δρος Ρολάνδου Κατσαούνη, ότι "Ελληνοκύπριοι δολοφονούσαν αθώους Τουρκοκυπρίους το 1963-64". Όπως ήταν απολύτως φυσιολογικά αναμενόμενο, ο τουρκικός Τύπος έσπευσε αμέσως και αξιοποίησε, ως είδος αντιπερισπασμού, το "λαχείο" που πήρε από τον δρα Κατσαούνη και τη "Χ".
Δύο υπήρξαν τα σημαντικότερα "προσόντα" της "προσφοράς" που αξιοποίησαν οι Τούρκοι:
1. Το κύρος ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ που δηλοί η ταυτότητα: "Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης". Ήγουν, παγκοσμίου κύρους, ανθός των ανθών των όπου γης επιστημόνων: Οξφόρδη!
2. Το κύρος της "Χαραυγής", ως οργάνου του κυβερνώντος στην Κύπρο κόμματος.
Α Ν Τ Ε Χ Ο Υ Ν, όμως, εξαντλητικό έλεγχο επαλήθευσης, πόσο, πράγματι, επιστημονικοί ή όχι, ήσαν οι ισχυρισμοί που πρόβαλε, με Οξφορδιανά Προσόντα στη "Χαραυγή" ο δρ Κατσαούνης;
- Κατά πόσο, δηλαδή, αποδεικνύεται αν όντως ήσαν ή όχι προϊόντα πραγματικής επιστημονικής έρευνας, τα όσα ο δόκτωρ κατέθεσε στη συνέντευξή του;
Ι Δ Ο Υ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ: Κληθείς από τον δημοσιογράφο της "Χ" κ. Σπύρο Σωτηρίου, που του πήρε τη συνέντευξη, να αποδείξει τους ισχυρισμούς του περί δολοφονιών Τ/Κ από Ε/Κ, ο δρ Κατσαούνης είπε, επί λέξει: "Όπως είπα, η ίδια η ανακάλυψη των λειψάνων. Ο πρώτος ομαδικός τάφος εντοπίστηκε ήδη από τον Ιανουάριο του 1964 στον Άγιο Βασίλειο, κάπου 20 Τουρκοκύπριοι και ακολουθούν οι άλλοι" ("Χ" 26.1.09 σελ. 8).
- Από πού, όμως, συνήγαγε ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ο δρ Κατσαούνης ότι οι συγκεκριμένοι "κάπου 20 Τ/Κ" υπήρξαν θύματα δολοφονίας και ότι οι δράστες ήσαν Ε/Κ;
- Τι είδους επιστημονική έρευνα διεξήγαγε, άραγε, για να καταλήξει σ' αυτή την τελεσίδικη ετυμηγορία;
Το ερώτημα έχει σπουδαιότατη σημασία όχι μόνο για την αξιοπιστία και την εγκυρότητα της επιστημοσύνης του εν λόγω Οξφορδιανών Προσόντων επιστήμονα. Αλλά και της γενικότερης τάσης αναψηλάφησης της ιστορίας των αιματηρών γεγονότων στην Κύπρο. Υ Π Α Ρ Χ Ε Ι, λοιπόν, ένα πολύ ισχυρό τεκμήριο (ντοκουμέντο), το οποίο αποτελεί, αν όχι πλήρη απόδειξη, αμάχητη τουλάχιστον ένδειξη ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός του δρος Κατσαούνη στερείται επιστημονικότητας, θέτει εκποδών τα Οξφορδιανά του Προσόντα και τον αφήνει εκτεθειμένο ως ψευδόμενο. Διότι η συγκεκριμένη περίπτωση του "πρώτου ομαδικού τάφου" των 21 (ακριβώς και όχι "κάπου 20") Τ/Κ, του Ιανουαρίου 1964, στο τουρκικό κοιμητήριο του Αγίου Βασιλείου, υπήρξε θέμα είδησης της "Χαραυγής" (όπως και του "Φιλελευθέρου", της "Ελευθερίας" και των άλλων εφημερίδων) της 14ης Ιανουαρίου 1964. Κατά τον ουσιώδη χρόνο, λοιπόν, η ίδια η εφημερίδα, στην οποία ο δρ Κατσαούνης πρόβαλε μετά από 45 χρόνια τους δικούς του ισχυρισμούς, δημοσίευσε για τη συγκεκριμένη περίπτωση, πολύ διαφορετική εκδοχή. Η "Χαραυγή" της Τρίτης 14.1.1964 δημοσίευσε είδηση με τίτλο "Η εκταφή τουρκικών πτωμάτων από το τουρκικό κοιμητήριο Αγ. Βασιλείου και η εκμετάλλευση του θέματος από τους στασιαστές - Τούρκοι στρατιώτες βοηθούμενοι από βρετανικά στρατεύματα, εξέθαψαν χθες 21 πτώματα - Κατάλληλη προπαγάνδα μεταξύ κυρίως ξένων δημοσιογράφων". Απαντώντας ακαριαία στην τότε τουρκική προπαγάνδα η "Χαραυγή", 14.1.1964, δημοσίευσε και την ανακοίνωση του τότε Κυβερνητικού Εκπροσώπου: "Κατά τας πρώτας ημέρας των επεισοδίων μετεφέροντο εις το Γενικόν Νοσοκομείον Λευκωσίας τραυματίαι και νεκροί, Έλληνες και Τούρκοι, εκτός των μεταφερομένων εις ελληνικάς και τουρκικάς ιδιωτικάς κλινικάς. Τοιουτοτρόπως μετεφέρθησαν εις το Γεν. Νοσοκομείον 52 Έλληνες τραυματίαι και 16 Έλληνες νεκροί ως και 5 Τούρκοι τραυματίαι και 21 Τούρκοι νεκροί. Αμέσως αι νοσοκομειακαί αρχαί ειδοποίησαν τον Υπουργόν Υγείας όστις είναι Τούρκος, καθώς και την τ/κ ηγεσίαν δια την παραλαβήν των πτωμάτων των Τούρκων. Ούτοι απήντησαν ότι θα προέβαινον εις διευθετήσεις δια την παραλαβήν των πτωμάτων. Επίσης ειδοποιήθη ο Ερυθρός Σταυρός εις τον οποίον επεδόθη και κατάλογος των νεκρών. Επειδή αι ημέραι παρήρχοντο και ήρχισεν ήδη η αποσύνθεσις των πτωμάτων και η δυσοσμία, το Νοσοκομείον ηναγκάσθη να προβή εις ταφήν των πτωμάτων την οποίαν και έκαμεν εις το τουρκικόν νεκροταφείον του Αγίου Βασιλείου. Περί τούτου ειδοποίησε πάλιν την τ/κ ηγεσία. Η ενέργεια αύτη των νοσοκομειακών αρχών και ιδιαιτέρως η ταφή εις το τουρκικόν κοιμητήριον πρέπει να εκτιμηθή ως πράξις ανθρωπιστική. Αντί τούτου η τ/κ ηγεσία διαστρεβλώνουσα την αλήθειαν προσπαθεί να εκμεταλλευθή πολιτικώς το γεγονός, επιδεικνύουσα τοιουτοτρόπως ασέβειαν και προς τους Τούρκους νεκρούς".
Π Ο Ι Ο Σ λοιπόν από τους δύο ισχυρισμούς είναι η αλήθεια και ποιος το ψεύδος;
- Έγραφε ψέματα η "Χαραυγή" της 14ης Ιανουαρίου 1964 για το τουρκικό κοιμητήριο του Αγίου Βασιλείου, ή μήπως είναι ψέματα τα όσα αντίθετα ο δρ Κατσαούνης ισχυρίζεται μετά από 45 χρόνια, στη "Χαραυγή" της 26ης Ιανουαρίου 2009;
- Και εάν, όντως, μελέτησε ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ την περίπτωση και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ψευδόταν η "Χαραυγή" της 14.1.64 και ότι ψευδόταν ο τότε εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, γιατί δεν προσκόμισε ικανές αποδείξεις, τεκμήρια ή έστω ενδείξεις για κάτι τέτοιο;
- Επιτρέπεται, επιστημονικά, σε έναν Οξφορδιανών Προσόντων επιστήμονα, ο οποίος εμφανίζεται δημοσίως ότι ερεύνησε και μελέτησε ΟΛΑ τα προσιτά στοιχεία που συνδέονται αμέσως ή εμμέσως με το αντικείμενο της έρευνάς του, να μην έχει καν μελετήσει τις εκδόσεις, τουλάχιστον της εφημερίδας του δικού του κόμματος, της "Χαραυγής", ιδίως της περιόδου που ισχυρίζεται ότι ερεύνησε;
Το ζήτημα αφορά συγκαιρινά και τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο που έλαβε τη συνέντευξη από τον δρα Κατσαούνη. Ο κ. Σπύρος Σωτηρίου είναι της "Χαραυγής" του 2009. Ανέλαβε να πάρει συνέντευξη για "εγκλήματα σε βάρος Τ/Κ" της περιόδου 1963-64. Ακόμα και αν δεν έκρινε ως στοιχειώδες καθήκον να μελετήσει τους παλιούς τόμους της εφημερίδας στην οποία εργάζεται, θα έπρεπε να είχε διαβάσει όσα ΤΩΡΑ, τους τελευταίους μήνες, δημοσιεύονται στον κυπριακό Τύπο για το 1963-64. Ιδίως σε ονομαστική αντιπαράθεση, επί του συγκεκριμένου ζητήματος, με την τωρινή αρθρογραφία της διευθύντριας κ. Ανδρούλας Γκιούρωφ και του βοηθού διευθυντή της εφημερίδας, του κ. Κύπρου Κουρτελλάρη. Θα έπρεπε να είχε διαβάσει, τουλάχιστον, τις οκτώ αριθμημένες συνέχειες στη στήλη "Ειρήσθω", του υπογράφοντος, στην εφημερίδα "Σημερινή", υπό τον κραυγαλέο και προκλητικό τίτλο "Έσφαξε Τ/Κ το ΑΚΕΛ;" όπου την Τρίτη 11.11.08 αναδημοσιεύτηκε η περί Αγίου Βασιλείου είδηση της "Χαραυγής" της 14.1.64.
Δ Υ Σ Τ Υ Χ Ω Σ, λοιπόν, για αμφότερους, δεν επαληθεύουν, ο μεν δρ Κατσαούνης τα Οξφορδιανά ή όποια άλλα επιστημονικά του προσόντα, ο δε κ. Σπύρος Σωτηρίου τα στοιχειώδη για δημοσιογράφο προσόντα. Αντίθετα, η περίπτωση Αγίου Βασιλείου 1964 δημιουργεί απολύτως εύλογες υπόνοιες περί επιστημονικού και δημοσιογραφικού τσαρλατανισμού. Που, ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ, ωφελεί τους Τούρκους και βλάπτει τους Έλληνες. Και κρούει, συνεπώς, κώδωνα κινδύνου, για το είδος της αναψηλάφησης των ιστορικών γεγονότων και το περιεχόμενο της εξαγγελθείσας υπό της κυβερνήσεως Χριστόφια "ξαναγραφής της ιστορίας"! Εκτός κι αν έχουν, για να προσκομίσουν, πειστικά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ψέματα έγραφε το 1964 η "Χαραυγή" και ψέματα ανακοίνωνε ο τότε εκπρόσωπος της κυβέρνησης Μακαρίου και οι αρχές του Γεν. Νοσοκομείου Λευκωσίας...
Π Α Ν Τ Ω Σ, η ίδια η "Χαραυγή" της Τετάρτης 15.1.1964, στην τελευταία της σελίδα, χαρακτήριζε όσα σήμερα ισχυρίζεται ο δρ Κατσαούνης, ως "μια νέα συντονισμένη και αισχρή προπαγανδιστική συκοφαντία σχετικά με την εκταφή 21 πτωμάτων από το τουρκικό κοιμητήριο Αγ. Βασιλείου".
***Επισυνάπτω φωτογραφία του δημοσιεύματος της "Χαραυγής" 14.1.1964 για να το διαβάσουν αυτούσιο και οι αναγνώστες του "Πολίτη", τυπωμένο.
Λάζαρος Α. Μαύρος

Εθνικιστικές (παρα)λογικές

"Ο εθνικισμός είναι ένας ηλίθιος κόκορας
που λαλεί πάνω στην κοπροσωρό του"

Richard Aldington

Παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό την πολεμική αρθρογραφία του δημοσιογράφου της "Σημερινής" Λάζαρου Μαύρου που καυτηριάζει τη στάση του ΑΚΕΛ και της Χαραυγής σε σχέση με τις δολοφονίες Τουρκοκυπρίων το 1964. Οι παρεμβάσεις διανθίζονται με κασσανδρικές προβλέψεις και παραθέσεις ιστορικών ρήσεων. Μέσα από αυτόν τον αχταρμά, η δυναμική των επιχειρημάτων συμπλέκεται με τις αλλαγές στην Παιδεία και προβάλλει ισοπεδωτική.


Αν αντιλαμβάνομαι καλά από τα γραφόμενα, η ανάδειξη του θέματος των δολοφονιών Τ/Κ δεν μπορεί να είναι στην ατζέντα επειδή η Χαραυγή κατά την περίοδο εκείνη δεν είχε αναφερθεί στο θέμα. Ως εκ τούτου, το θέμα θεωρείται ως μη υπάρχον και η όποια αναφορά σε αυτό κριτικάρεται ως προσπάθεια ηθικής εξίσωσης των θυμάτων, δηλαδή των Ελληνοκυπρίων, με τους θύτες, δηλαδή τους Τουρκοκυπρίους. Η προσβολή δεν αργεί να φανεί στα γραφόμενα του Λ. Μαύρου: όσοι ασπάζονται αυτή τη θεώρηση της ιστορίας, όσοι προωθούν μια μη συγκρουσιακή πολιτική θεώρηση, αποτελούν τις ιδεολογικές ερπύστριες των Τούρκων.



Ο συλλογισμός δεν υπακούει σε κανένα κανόνα λογικής, ειδικά τις μέρες αυτές που τα χώματα τις πατρίδας μας αποδίδουν πίσω ό,τι έχει απομείνει από τα θύματα της περιόδου 63-74. Το αν μια εφημερίδα είχε ή όχι αναδείξει το θέμα δεν προσφέρει καμιά υπηρεσία στην ιστορική αλήθεια. Η σκέψη ότι κάποιος δεν δικαιούται να ομιλεί επειδή στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο είχε (απο)σιωπήσει, είναι μια συνθήκη ικανή να δημιουργήσει μια κοινωνία μουγκών. Αν η λογική εφαρμοστεί σε όλες τις περιστάσεις τότε δεν δικαιούται να ομιλεί για την Κυπριακή Δημοκρατία όποιος έχει προσπαθήσει να την καταλύσει είτε με πραγματικές ερπύστριες είτε με πιο γραφικούς τρόπους, όπως για παράδειγμα την υποστολή της κρατικής της σημαίας...



Προφανώς δεν ασπάζομαι λογικές αυτού του τύπου. Το πρόβλημα είναι άλλο: είναι η άρνηση της αποδοχής της ευθύνης της κοινότητάς μας για τη δική της ιστορική πορεία. Είναι ο φόβος της κατάρρευσης όλων των ζωτικών ψευδών που μας έθρεψαν για χρόνια. Είναι ο πανικός μπροστά στην προοπτική του ξεπλύματος του αίματος που μας χωρίζει. Είναι η ανησυχία ότι η αιώνια σύγκρουση των προαιώνιων εχθρών θα αποδειχθεί μια γελοιότητα. Είναι ο τρόμος ότι οι βερμπαλισμοί για τους αταλάντευτους αγώνες και οι κορώνες για την εθνική δικαίωση θα καταρρεύσουν υπό το βάρος των αναστολών από τη θητεία και της απαλλαγής από την εφεδρεία.



Και για να καταλήξω: στα τελευταία λεπτά αυτής της πολιτικής παράτασης που διανύουμε, το δίλημμα είναι κατ' ουσίαν ένα: αν θα επιλέξουμε τη συνέχιση της παρουσίας μας μέσα από μια λύση και την αναμέτρησή μας με την ιστορία ή αν θα αφεθούμε σε μια αργή, αλλά βέβαιη, εξαφάνιση, αφήνοντας ως σημάδι ένα τελευταίο λάλημα (ή την ανάκρουση του ύμνου) στις 6 το πρωί...

Πλησιάζει η άννοιξη

Αυτήν την εικόναν την έπιασα εχτές επιστρέφοντας παρπατητός που την δουλειά. 

Η ομίχλη εκάλυφκεν τα πάντα σε απόστασην τζείττε μέρου που 20 μέτρα. Το σιόνιν, που το πρωΐν δεν υπήρχεν καν, έφτασεν τους 25 πόντους. Εσυνέχιζεν να σιονίζει αριμανίως. Ο αέρας εσφυρολόαν τζιαι έβαλλεν τα σιόνια μες τα ρουθούνια μου, μες τα ρούχα μου, μες τα φκιά μου. Ο δρόμος παρόλον που είχεν καθαριστεί τζιαι αλατιστεί με τόνους άλας, έγλιαζεν τζιαι αν δεν επρόσεχες θα μπορούσες να ππέσεις να τσακκιστείς. Εκτός που τον αέραν, ήχος κανένας. Τα πουλιά τζιαι τα χτηνά εχωστήκαν σε ότι καταφύγειον τους προσφέρει το δάσος. Οι αθρώποι εν κλειδωμένοι μες τα σπίθκια τους τζιαι θωρούν την μπόραν που την τηλεόρασην. Η φύση παίζει την ψοησμένην. Αφήννει τα στοιχεία να κάμουν το βίτσιον τους διότι ξέρει ότι αν τους πάει κόντρα θα πεθάνει που τα καλά.

Όσον τζιαι να σας φαίνεται παράξενον, αυτή η ατμόσφαιρα με κάμνει να σιαίρουμαι. Η ατμόσφαιρα που με καταθλίβει είναι αυτή του Αυγούστου με το θέρος να κάμνει τους παραπάνω αθρώπους να χαριεντίζονται. Εγώ νοιώθω παραπάνω την φύσην που ετοιμάζεται να ναρκωθεί πάλε.

Σιαίρουμαι τωρά, διότι νώθω την φύσην πουκάτω που τα σιόνια να ετοιμάζεται να εκραγεί που ζωήν. Ενώ τα στοιχεία σαλαβατούν, τζιείνη αφήννει τα να δέρνουνται τζιαι να παίζουν τον Kέκαν. Συνεχίζει αθόρυβα την δουλειάν της. Ξέρει ότι νομοτελειακά σε δκυό μήνες η διάρκεια της ηλιοφάνειας θα είναι τόση που κανέναν σιόνιν δεν αντιστέκεται. Η επικείμενη ανθοφορία είναι γεγονός πάνω στο οποίον η παρούσα θύελλα δεν θα έχει καμίαν επίδρασην.

Περπατώντας μέσα στα σιόνια τζιαι την κρυάδαν δεν ιξέρω γιατί, αλλά εσκέφτουμουν τον Ττόμην τον Ββού, τον Κουλίαν, τον Βαρνάβα, τον Λυσσαρίδην, ακόμα τζιαι τον Λιλλίκκαν που εγίνην συγραφέας. Μπορεί οι λόγοι που με κάμνουν να μου αρέσκει ο σιειμώνας να είναι οι ίδιοι που με κάμνουν να διασκεδάζω την θύελλαν που εξέσπασεν πάνω στον υπουργόν παιδείας, πάνω στους καθηγητές της αγγλικής σχολής, ή πάνω στην διευθύντριαν του γυμνασίου του Ριζοκαρπάσου. Ίσως είναι σημάθκια επικείμενης ανθοφορίας. Περιμένω την 30 χρόνια τωρά, που τον τζιαιρόν που είμουν έφηβος. Όσον αγωνιούν τζιαι ανεμοδέρνουνται, τόσον είμαι αισιόδοξος τζιαι σιαίρουμαι.

Ο δικός μας Ολγκάτς πότε;

Όπως λαλεί τζιαι ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, Μπασκίν Οράν, η αδιακρισία πολλές φορές κάμνει καλό. Είναι ο μόνος τρόπος να καταδείξεις την βρομιά που καλύπτεται που μιαν συλλογικήν α(ε)νοχήν.

Στην "βάρβαρην" Τουρκία οι διανοούμενοι τζιαι οι αθρωπιστές, ακόμα τζιαι οι σωστοί πολιτικοί, αξιώνουν να δικαστεί ο Ολγκάτς, ακόμα τζιαι να σταλεί σε διεθνές δικαστήριον. Μακάρι να γινεί. Θα δικαιωθούν μερικά που τα θύματα των εγγληματιών πολέμου. Στην "πολιτισμένην" ευρωπαϊκήν μας Κύπρο ποιός ετόλμησεν να μιλήσει για τα πτώματα των αμάχων τουρκοκυπρίων που βρυκολατζιάζουν ακόμα μες τους λάκκους; 'Η πάλε, το να σκοτώσεις με πρωτόγονον τρόπον συμπατριώτην σου συντεχνιακόν ή με τες πέτρες ή με τες σπόντες των 6 ιντζών δεν είναι έγγλημαν πολέμου; Ποιός εδικάστην; Ποιός εκατάγγειλεν; Όχι να καταγγείλεις αόριστα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης για πολιτικήν κατανάλωση. Να καταγγείλεις επώνυμα στο δικαστήριον. Κανένας δεν τολμά.

Πριν καμπόσα χρόνια όταν ο Κληρίδης εκάλυφκεν φασίστες τζιαι αποκατάστησεν τους 62 εοκαβητατζιήδες πραξικοπηματίες, το Ακέλ εσύναξεν πολλές μαρτυρίες τζιαι εκατάθεσεν τες στην βουλή. Τελικά έγινεν περίγελον τζιαι εθώρες εοκαβητατζιήδες βουλευτές που το ειρωνεύκουνταν "αν έσιεται στοιχεία φέρτε τα τζιαι να τα εξετάσουμεν...".

Έναν τηλεφώνημαν στην μάναν, στον θκειόν, στον παππούν του μάρτυρα αρκεί να κλείσεις το στόμαν ενός Κυπραίου."Σκέφτου τα μωρά σου, όποιος νεκατώννεται με τα πίτερα τρών τον οι όρνιθες, εν να σώσεις εσού τον κόσμον..."

Μόνον ένας πελλός μπορεί να σώσει την εθνικήν μας αξιοπρέπειαν, τζιαι να μας βάλει τα μούτρα μας κατάφατσα μπορστά στην αλήθκειαν. Πολλοί λαλούν ότι αυτοί που εσκοτώσαν τα πλάσματα στην Αλόαν τζιαι στον Σανταλλάρην, αυτοί που εθάψαν μωρά ζωντανά επελλάναν. Κανένας δεν έκαμεν χαΐριν. Άλλοι επήαν στην Ελλάδαν, άλλοι στα μοναστήρκα, άλλοι εφαλλάραν τζιαι μείναν σαν τους χασκασμένους. Η αποβλάκωση είναι μηχανισμός άμυνας του σώματος όταν η συνείδηση δεν αντέχει το βάρος των πράξεων. Εμάς δυστυχώς δεν μας έφκην ένας που να πελλάνει τζιαι να χουμιστεί την "ανδρειωσύνην" του.

Με δίχα τον δικόν μας Ολγκάτς είμαστιν καταδικασμένοι σαν λαός να κουβαλούμεν στους ώμους μας τζιαι στην συνείδησην μας τους σκελετούς τζιαι τα κουφάρια που βκαίννουν το ένα μετά το άλλον που τους αλακατόλακκους. Σταματώ το άρθρον ως εδώ. Δεν αντέχω άλλον έρκεται μου να στρέψω.

Βιβλιοπαρουσίαση; "Ο άτιμος βίος του Λίλη Γιωρίκα"

• Ωωωωχ! Η στήλη βολεύτηκε στην άπλα της περασμένης εβδομάδας και λέει να μείνει ακόμα λίγο. Εξάλλου, μια χαρά είναι να ‘σαι ντυμένος Κοριός.

• Δεν έχει τη συνεργασία που θα ανέμενε από την Αστυνομία δήλωσε κατηφής ο Γενικός Εισαγγελέας. Και γιατί να την έχει; Σαμπώς είναι κανένας κρατικός θεσμός;

• Σχετικό και άσχετο μαζί: ο Αρχηγός της αστυνομίας Ιάκωβος Παπακώστας, δήλωσε στη Βουλή, ότι στα τελευταία επεισόδια που σημειώθηκαν στα γήπεδα τραυματίστηκαν 33 αστυνομικοί και δεν έγινε καμία σύλληψη, γιατί, όπως είπε, "φοβούνται οι αστυνομικοί".

• Σωστά...Δεν φοβούνται μόνο αν είναι 10 μπάτσοι εναντίον 2 μαστουρωμένων και με χειροπέδες!

• Καλά ρε αρχηγέ, όταν αυτοί κάνουν αίτηση για να μπουν στο Σώμα, ποια νομίζουν ότι θα είναι τα καθήκοντα τους; Να τρώσιν ρόστο χαλλούμι τζιαι πόμπες θωρώντας μούχτιν μάππα;

• Πάντως, μετά από όλη αυτή την comedia dell’ arte από πλευράς αστυνομίας, εγώ πείστηκα για το εξής: ο Αρχηγός είναι βουδιστής. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς τη νιρβάνα του Μεγάλου Ατάραχου. Jack, πιάσε ένα παγωτό κι άσε τους αλλους να σκίζονται.

• Με τα γιαούρτια (και όχι τα παγωτά) θα ανέμενα να πάρει ο κόσμος αυτούς που αποφάσισαν την επαναλειτουργία του Ιπποκρατείου. Βλέπετε, τα βρέφη που πέθαναν δεν είχαν πατέρα γραμμένο σε κομματικά κατάστιχα ούτε μάνα που να αγχώνεται με ποιον θα φωτογραφηθεί για τις εβδομαδιαίες κοσμικές στήλες...

• Κάτι τέτοια ξεφτιλίκια γίνονται σε αυτόν τον τόπο και είναι ζήτημα χρόνου να έχουμε κρούσματα αυτοδικίας, όπου ο κάθε αδικημένος θα παίρνει το νόμο στα χέρια του. Και ποιος θα κατακρίνει έναν απελπισμένο άνθρωπο που εγκλημάτισε;

• Άστε που υπάρχει και το ενδεχόμενο να βγει ξανά σε καμιά φυλλάδα ο κ. Ασχετής Ασχετικαϊδης και να στείλει όλους τους εγκληματίες στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο πάλι. Κάτι τέτοια σουλφίδια του υδρογόνου μας αμολάνε και δεν παίρνουμε ανάσα!

• Μιας και ο λόγος για την αστυνομία, συγχαρητήρια στα σαϊνια που συνέλαβαν ένα 26χρονο παλικάρι που ζωγράφισε ένα γκράφιτι στη Λευκωσία, επειδή νόμιζαν ότι είναι αναρχικός. Κύπρος: η χώρα που μπορείς μπορείς να γράφεις ανενόχλητα στους τοίχους: «Γαμώ την ομόνοια, το αποελ, το ΑΚΕΛ, το ΔΗΚΟ, τις μάνες σας», αλλά δεν σου συγχωρείται η καλλιτεχνική ανησυχία...Αχιλλέα, κουράγιο!

• Κουράγιο και στον Ερτνογάν: Τα βρόντηξε κι έφυγε από το Νταβός μετά από λογομαχία με τον Σιμόν Πέρες. Κάτι τέτοια βλέπει ο Ματσάκης τζι’ αππώννεται!

• Για επίσημη επίσκεψη ήρθε στο νησί μας ο Πρόεδρος της Βουλής της Πολωνίας Bronislaw Komorowski, ύστερα από πρόσκληση του ομολόγου του Μάριου Κάρογιαν. Ελπίζω να περίσσεψε κανένας κουραμπιές για να τον κεράσουμε τον άνθρωπο.

• Δεν σας νοιάζει που ήρθε ο αξιότιμος κ. Komorowski στην Κύπρο; Καλά, μη νομίζετε όμως, ότι τον πολυνοιάζει κι εκείνον...

• Μιας και είμαστε στην ενότητα του διπλωματικού ρεπορτάζ, σας ενημερώνω ότι ο Υπουργός Εξωτερικών της Banana Republic of Cyprus γύρισε από το εξωτερικόν, όπου περιόδευσε στη Βραζιλία, στον Παναμά, στην Αργεντινή και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Επειδή είμαι άνθρωπος της ουσίας έχω να κάνω μόνο μια ερώτηση: Έκανε σκάουτινγκ για κανέναν παίκτη για την ΟΜΟΝΟΙΑ ή όλο για το Κυπριακό τους μιλούσε;

• 25/11/2008, ΠΟΛΙΤΗΣ: «Σε χθεσινές δηλώσεις της η κ. Σωτηρούλα Χαραλάμπους ανέφερε πως η κινδυνολογία και υπερβολή δεν είναι τα στοιχεία που χρειάζονται για την από κοινού αντιμετώπιση της κατάστασης, σημειώνοντας πως ήδη η Κυβέρνηση έδρασε προληπτικά για στήριξη της κατασκευαστικής βιομηχανίας. Αναφερόμενη στην πρόσφατη σύσκεψη στο Προεδρικό, είπε πως η κατασκευαστική βιομηχανία θα στηριχθεί με 40 εκατ. ευρώ τα οποία είναι επιπρόσθετα από τα ήδη αυξημένα κονδύλια για έργα στους προϋπολογισμούς.»

• 27/01/2009, ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ: «Σε δέκα περίπου μέρες αναμένονται ''οριστικές αποφάσεις'' αναφορικά με τη λήψη μέτρων για στήριξη του κατασκευαστικού τομέα και του τουρισμού, που αναμένεται να πληγούν περισσότερο από την παγκόσμια οικονομική κρίση, δήλωσε σήμερα ο Υπουργός Οικονομικών Χαρίλαος Σταυράκης [...]. Για τον κατασκευαστικό τομέα, ο κ. Πίττας είπε πως ''μας έχουν υποσχεθεί ότι ανελήφθη ειδική πρωτοβουλία για την εκτέλεση των προαναγγελθέντων έργων τα οποία θα επιφέρουν μια διαφορά 200 εκατ. ευρώ, η οποία θα είναι σημαντική ενίσχυση για αυτό τον τομέα''.

• 31/01/2009, Νικόλας Κυριάκου: Πόσα θέλετε να μας τρελάνετε;

• Μιας και όλοι μοιράζουν αφειδώλευτα χρήματα, ήθελα να μάθω τι πιστεύει για όλα αυτά η Γενική Ελέγκτρια, η οποία τα είπε για άλλη μια φορά χύμα και τσουβαλάτα. Επιτέλους, ένα δημόσιο δημόσιο πρόσωπο με αρχίδια!

• 90 φαρμακευτικά εργοστάσια μολύνουν με τα απόβλητα τους ένα ποτάμι στην Ινδία με ποσότητες που θα μπορούσαν να αποστειρώνουν 90.000 άτομα την ημέρα. Σιγά το κατόρθωμα! Στην Κύπρο 4 κόμματα αποβλακώνουν καθημερινά 700.000 άτομα τα τελευταία 30 χρόνια.

• Παρακολουθώ το RSS feed μου με αγωνία για να διαβάσω την τοποθέτηση του Περδίκη για το θέμα. Έστω του Ομήρου, ρε παιδί μου, ακόμα κι αν είναι από εκείνα τα σαχλοεπαναστατικά «πως τολμούν οι Αμερικανοί/ Βρετανοί/ εξωγήινοι/ Ινδοί!»

• Περδίκη περίμενα, Ομήρου φαντασιώθηκα, Ιωνά μου έβγαλε το RSS: «Θα ήταν πραγματικά μέγα πολιτικό σφάλμα, εάν αφήσουμε τη συνταρακτική ομολογία του Τούρκου ηθοποιού να παραμείνει ανεκμετάλλευτη», ανέφερε ο βουλευτής του ΔΗΣΥ, Ιωνάς Νικολάου. Συμφωνώ! Να δώσουμε τα δικαιώματα στο Σίγμα για να γυρίσει καμιά τηλεοπτική σειρά ο Τσιάκκας πρν μας προλάβουν οι Τούρκοι!

• Να την προβάλει, όμως, μετά το έτερον εθνεγερτικόν θέαμαν με τίτλον: «Ροζίτα..γλυκιά σαν σοκολάτα!».

• Τίτλος; «Γάροι...κότσινοι». Και να μην με στραβοκοιτάτε, σύντροφοι!

• Πάντως αν, λέω αν, έβγαζα το ψωμί μου πουλώντας πατριωτισμό και έπαιρνα
χαμπάρι ότι το συγκρότημα όπου δουλεύω προβάλλει αυτές τις αηδίες, θα έφτυνα τους υπεύθυνους προγράμματος και τον ιδιοκτήτη.

• Ίσως πάλι και να κώλωνα. Το ψωμί μου θα έβγαζα, είπαμε... Όμως, επειδή είμαι εξαιρετικά φιλάρεσκος ως χαρακτήρας και ψοφάω για δημοσιότητα, θα το έκανα μόνο και μόνο για να δω τη μουτράκλα μου πρωτοσέλιδο στον «Φ», σε εθνοπρεπή γελοιογραφία του Πιν...

• Ενα μεγάλο θέατρο είμαστε καλοί μου άνθρωποι! Να, σαν και αυτό που θεμελίωσε τις προάλλες ο Σύντροφος Χριστόφιας, το κόστος ανέγερσης του οποίου θα ανέλθει στα 20,5 εκατομμύρια ευρώ περίπου. Είναι το ακριβότερο σπίτι που έχτισε ποτέ Κυπραίος για την κόρη του....

• Από του βήματος της εκδήλωσης για το θεμελιό είπε, κραδαίνοντας το μυστρί, ότι η συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή, ο άκρατος καταναλωτισμός, η εμπορευματοποίηση της τέχνης, η μαζική υποκουλτούρα, η έξαρση της βίας και της εγκληματικότητας σταδιακά διαβρώνουν την κυπριακή κοινωνία. Ουφ! Ίδρωσα αλλά τα είπα όλα απνευστί.

• Ξέχασε, όμως, να αναφέρει την εξαφάνιση των γαλάζιων μηρμυγκοφάγων, τις σποραδικές εμφανίσεις UFO στo Στόουνχετζ και το γεγονός ότι η ΟΜΟΝΟΙΑ έχει να πάρει πρωτάθλημα εδώ και 7 χρόνια.

• Σύντροφε, τσιμέντωσε πρώτα τη λύση και μετά πιάσε τα δημόσια κτήρια. Αλλιώς σε βλέπω σκυφτό μπροστά στην Ιστορία και από την ετυμηγορία της δεν σε σώζει ούτε το σοβιετικό διδακτορικό σου.

• Εκτός από το θέατρο, αγαπώ και τα γράμματα. Από μικρός ήμουν διαβαστερό παιδί και είχα μια έφεση στη γνώση. Ξεκοκκάλιζα το «Φιλελεύθερο» και «Το Παρασκήνιο» που έφερνε σπίτι ο πατέρας μου. Κάποια στιγμή άρχισε να ψιθυρίζει κάτι ακαταλαβίστικα: «Το παιδί δεν είναι καλά ψουψουψου...». «Εσύ και αυτές οι φυλλάδες που φέρνεις στο σπίτι ψουψουψου» τον κεραυνοβολούσε η μάνα μου. Τελοσπάντων, μικρό παιδί ήμουν, δεν πολυκατάλαβα τι έγινε, κάποια στιγμή φαλήρισε «Το Παρασκήνιο» και τον «Φ» τον διάβαζα πλέον στα κλεφτά στον παρπέρη. Ούτε Ριζοσπάστης στη Χούντα να ήταν...

• Φιλομαθής γαρ, αναμένω με ανυπομονησία να πέσει στα χέρια μου το βιβλίο του Γ. Λιλλήκα με θέμα το Κυπριακό και την επίλυσή του για να το διαβάσω. Είμαι βέβαιος ότι οι πολυπληθείς φίλοι και θαυμαστές του στο ΥΠΕΞ θα αγοράσουν όλα τα αντίτυπα...

• Εγώ, πάλι, επειδή αυτά τα υψηλά θέματα δεν τα κατέχω, λέω να γράψω κάτι πιο απλό και μελό. Το μυθιστόρημα μου θα αναφέρεται σε έναν καφετζή του P.I.O., πίσω στο 1987. Ο συμπαθής καφετζής θα συμπαθήσει ένα παφίτη φοιτητή που θα εμφανιστεί μια καλή μέρα στο υπουργείο και θα του προσφέρει συχνά - πυκνά κανένα σάντουιτς, μιας και ο φοιτητής τα φέρνει ζόρικα βόλτα.

• Επειδή μεγάλωσα με Ξανθόπουλο και Κούρκουλο, η πλοκή θα συνεχίζει με τον νεαρό να ελίσσεται στα δώματα της εξουσίας (βασικά, φυσανέμης της κακιάς ώρας) και να καταφέρνει να φτάσει ψηλά. Στη μοιραία στιγμή της συνάντησης του με τον καφετζή ύστερα από χρόνια, ο ήρωας μου θα καμωθεί πως δεν τον αναγνωρίζει...

• Τι τίτλο θα έχει; Λέω να το ονομάσω: «Ο άτιμος βίος του Λίλη Γιωρίκα», αλλά δεν μου ακούγεται πιασάρικος. Εσείς τι λέτε;

• Εγώ, πάντως, λέω μετά θάρρους γνώμης και παρρησίας ότι πρέπει να δεχθούμε μερικούς από τους κρατούμενους του Γκουαντανάμο στην Κύπρο, τώρα που κλείνει αυτό το όνειδος! Που θα τους βάλουμε; Έχουμεν τόσες κλινικές, σιόρ! Είμαστε ή δεν είμαστε large λαός;

• Να τους βάλουμε και το Γ. Λιλλήκα να τους διαβάζει καθημερινά το πόνημά του. Τι; Πως είπατε; Απαγόρευσε ο Ομπάμα τα βασανιστήρια;

• Εξαιρώ από τη largoσύνη (που εν συνότζιαιρη του κόσμου τζιαι τούτη) τον κ. Ταλάτ που διερωτήθηκε πόσες φορές θα πρέπει να εξηγήσει στην ελληνοκυπριακή πλευρά τη διαφορά της ομοσπονδίας με τη συνομοσπονδία. Όσες φορές χρειαστείς κι εσύ, σύντροφε, για να καταλάβεις τη διαφορά ανάμεσα στο να είσαι μισταρκός της Τουρκίας στην Κερύνεια και εκ περιτροπής πρόεδρος ενός αναγνωρισμένου κράτους.

• Κλείνω με μια νότα εθνικής ανάτασης από τη «Σημερινή»: ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ Γιάννης Σπανός, οποίος απηύθυνε τον επιμνημόσυνο λόγο στο μνημόσυνο του Γρίβα, αποκάλυψε ότι λίγο πριν από το θάνατο του Διγενή, ο αρχηγός της ΕΟΚΑ προτάθηκε όπως ηγηθεί αντάρτικου στη Βόρεια Ήπειρο.

• Αχ, ήμουνα νιος και γέρασα ακούγοντας την κάθε εθνικοπατριωτική μπούρδα να πλασάρεται ως σοβαρή προσέγγιση! Η επανάσταση σε κάθε γωνιά του αλύτρωτου ελληνισμού θα γινόταν επιτέλους πραγματικότητα και η ιστορία θα γραφόταν διαφορετικά. Η μητέρα πατρίδα θα είχε από τότε να επιδείξει περήφανους θριάμβους και χρυσά μετάλλια στην άρση βαρών και ο ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑ θα είχε σήμερα 10 πρωταθλήματα σερί!

• Θα είχαμε το δικό μας, εθνικό Τσε! 1, 2, 3, πολλές Κοφίνου!

• Αμάν Κοριέ, δύσκολη η δουλειά σου... Αν κάθε βδομάδα πρέπει να ανασκοπείς όσα είπε η κάθε καριτικατούρα, να αναστοχάζεσαι πάνω σε κάθε βλακεία που συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο τζιαι να θκιαβάζεις τζιαι τον Φιλελεύθερον για πόπαστον, χαρά στη βλάγκαν!

Μάσκες πουλάνε στο παζάρι!

• Τα καρναβάλια ξεκινούν (ή ίσως, στη χώρα που ζούμε, να μην τελειώνουν ποτέ). Η στήλη σήμερα θα ντυθεί Κοριός!


• Σύντροφε Νίκο σε νιώθω! Κι εγώ δεν κατάφερα να εκλεγώ πρόεδρος στη Β’ Λυκείου και η πικρία που ένιωσα ήταν αφάνταστη...Μεθόδευσα μακιαβελικά την ολική επαναφορά μου στην Γ’ τάξη, αλλά τελικά αποφοίτησα ως ένας ταπεινός αντιπρόεδρος, χωρίς να ζήσω την ηδονή του ρεβανσισμού. Μην κάνεις, λοιπόν, τα ίδια λάθη με μενα. Μπορείς, βέβαια, να ντυθείς Γ.Γ. και να χορέψεις ινγκόκνιτο στις πλατείες της «εδώ Λεμεσός, εδώ Λεμεσός».


• Άγχος κι αυτό, ρε παιδί μου, στο ΑΚΕΛ με την ενότητα του κόμματος! Είπε κανείς καλοί μου товарищ (σ.σ. σύντροφοι) ότι δεν είστε ενωμένοι ή ότι κινδυνεύετε με διάσπαση; Εκτός κι αν ξέρετε κάτι παραπάνω από εμάς... Το φάντασμα του ΑΔΗΣΟΚ μάλλον πλανάται ακόμα πάνω από την ορθόδοξη Αριστερά και «συννεφιάζει» ο Σύντροφος.



• Είπα σύννεφα και θυμήθηκα αυτή τη φαιδρή ιστορία για το βομβαρδισμό με βαρέα μέταλλα των ημικατεχόμενων ουρανών μας (ίντα, μόνον η ημικατεχόμενη γη μας;) από τους Εγγλέζους. Έκανα τον κόπο και διάβασα τα στατιστικά στοιχεία της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας στην ιστοσελίδα: http://www.moa.gov.cy/ms/ms.nsf, όπου έμαθα ότι η δύσμοιρη πατρίδα μας υπέφερε από σοβαρή ανομβρία κατά τα έτη 1901-02, 1931-32, 1932-33, 1963-64, 1972-73, 1990-91. Τώρα πως μου ήρθε η παλαβή ιδέα να προστρέξω στην αρμόδια υπηρεσία, τι να πω; Μάλλον φταίει ο φραγκολεβαντίνικος, άνευ βαρέων μετάλλων, αέρας που αναπνέω.



• Το συμπεράσμα, πάντως, είναι αβίαστο: Η ανομβρία συνδέεται με την τιμωρητική πρόθεση των Εγγλέζων σε σημαντικές καμπές της ιστορίας μας! Η εξαίρεση του 1990 μπορεί ίσως να αποδοθεί στο ότι η Αγγλία τερμάτισε 4η στο Μουντιάλ και θέλησε να ξεσπάσει κάπου.


• Εν πάση περιπτώσει, σε όσους είδαν την ιστορία αυτή με τα βαρέα μέταλλα ως άλλον ένα «εγγλέζικο δάκτυλο» συστήνω τρίωρες, καθημερινές θεραπείες με το St. Anger των Metallica, που είναι και το αγαπημένο heavy metal συγκρότημα της στήλης. Βαρέα μέταλλα εσείς, heavy metal εμείς! Δεν θα μας τρελάνετε...



• Προς το παρόν η στήλη, που δηλώνει ευθαρσώς την υποστήριξη της στο σωματείο τσιμεντοπωλών ΟΜΟΝΟΙΑ, τρελλαίνεται με τη μεταγραφή του Μιχάλη Κωνσταντίνου. Η εξέλιξη αυτή είναι ο ορισμός του οξύμωρου: η άμυνα μας είναι πιο τρύπια και από κόσκινο και εμείς παίρνουμε επιθετικό. Από την άλλη, βέβαια, με τέτοια κρύα, ένα επιπλέον παλτό ποτέ δεν είναι περιττό.



• Παλτό, ελέω υπαρξιακού ρίγους, χρειάστηκα όταν διάβασα τη συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου, όπου δήλωσε: «Είμαστε πολύ κοντά στην Τουρκία. Για το λόγο αυτό είναι αδύνατο να εξευρεθεί λύση ομοσπονδίας. Δεν παίρνει περισσότερο από 3 λεπτά για να έρθουν τα τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα στο βορρά». ΧΡΑΑΑΤΤΤΣΣΣ! (29 αναλυτές γεωπολιτικής μόλις έσκισαν τα πτυχία τους).



• Αν κατάλαβα καλά, για να βρεθεί λύση θα πρέπει οι ηπειρωτικές πλάκες να αποκλίνουν τόσο ώστε η Τουρκία να βρεθεί Βλαδιβοστόκ με Πεκίνο γωνία και η Κύπρος να γίνει λόφος με θέα το Ουισκόνσιν. Μην το γελάτε καθόλου: οι επιστημονικές προβλέψεις υποστηρίζουν ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει σε μερικά δισεκατομύρια χρόνια.



• Κάτι τέτοιες μπαρούφες είναι η μεταμφίεση, χρονιάρες μέρες άλλωστε, αυτού που λέμε «λύση σε βάθος χρόνου»....


• Μιας κι έγινε λόγος για μπαρούφες, ακούστε και αυτήν: Διώξη μέσω του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου του Τούρκου ηθοποιού που ομολόγησε δολοφονίες ελληνοκυπρίων το 1974 εισηγήθηκαν οι Σαρίπολοι της Κύπρου.


• Ωραία, απλά πριν αρματωθείτε ωρέ κλεφτόπουλα, διαβάστε και το καταστατικό του οργανισμού στο www.icc-cpi.int. Το άρθρο 11 προβλέπει ότι: «The Court has jurisdiction only with respect to crimes committed after the entry into force of this Statute». Το καταστατικό τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου 2002....

• Α, ρε πατρίδα! Με τον κάθε κ. Ασχετή Ασχετικαϊδη σου ‘λαχε να πας στη Χάγη...

• Συμπέρασμα από τις δυο παραπομπές μου στο διαδίκτυο: Το Ίντερνετ μπορεί να σώσει την αξιοπρέπεια σας!

• Ίσως, πάλι, και όχι. Αντιγράφω από την ανακοίνωση του ευρωβουλευτή Μ. Ματσάκη για το γεγονός: «[...]ντρέπομαι που το λέω. Γιατί θεωρώ ότι ούτε τα δέματα των αρβύλων του 19χρονου αυτού φαντάρου δεν είμαι άξιος να αγγίξω».


• Τώρα κατάλαβα το νόημα της παροιμίας που λέει: «Από ‘ν αντρέπεται, εν τζίζει των διμάτων».


• Πάντως αν θα έπρεπε να φτύσω κάποιον πριν αποδημήσω εις τόπον χλοερόν, θα διάλεγα όλα τα κοπέλια που αποτελούν τον εθνικοπατριωτικό κορμό. Από πονηριά βέβαια, γιατί θα χρειαζόμουν μερικά χρονάκια για να τελειώσω το έργο μου.


• Τρέμω, ωστόσο, στο ενδεχόμενο να ανακηρυχθώ ήρωας από την αγία τριάδα των σχολιογράφων της Σημερινής. Συναγωνιστές, το δηλώνω από τώρα για να μην διαβάσω στα επουράνια κανένα θούριο και γκρεμοτσακιστώ: είμαι ένας κατάπτυστος νενέκος!


• Και μην διανοηθεί κανένας Ι5 ν’ αγγίξει τα κορδόνια απ’ τ’ άρβυλα μου!

• Εν τέλει, η ιστορία αυτού του όλβιου τόπου μπορεί να συνοψιστεί στο ότι οι Τούρκοι εκτελούσαν εν ψυχρώ τους ελληνοκουπρίους και ότι οι τουρκοκύπριοι ήταν υπνοβάτες που σηκώνονταν για κατούρημα και έπεφταν στα πηγάδια.


• Κάτι τέτοια σκέφτομαι και μου ‘ρχεται, ώρες-ώρες, να βαράω τη χοντρή ελληνική κεφάλα μου στον τοίχο.


• Όταν συνέρχομαι από τα απανωτά χτυπήματα, σκέφτομαι πράγματα πιο σοβαρά, όπως οι ευρωεκλογές. Τα ονόματα των υποψηφίων ευρωβουλευτών του ΔΗΣΥ έχουν ήδη φτάσει τα 10, αν τους μετράω καλά. Τι θα κάνουν, θα κατεβάσουν 2 ψηφοδέλτια; Το ΔΗΣΥ, που είναι το μόνο κόμμα που ψιλοχαμπαριάζει από ευρωπαϊκά, οφείλει να υποβάλει πρόταση για ευρωβουλή - τσικό. Πως έχουμε Eurovision junior;


• Μιας και ο λόγος για τα ευρωΔΗΣΥκά, μου φαίνεται ότι ο Γιαννάκης ζήλεψε το Μάριο για την αντίσταση του κουραμπιέ εναντίον του Ταλάτ και προέβη στον ανταρτοπόλεμο του μυδιού εναντίον του Ερντογάν, αρνούμενος να παραστεί στο δείπνο προς τιμήν του τελευταίου. Αχ, σε ψήφισα δυο φορές πριν ένα χρόνο και τώρα σου κάνει τεμενάδες ο Φιλελεύθερος...



• Η στήλη χαιρετίζει αγωνιστικά την προοπτική ένταξης ενός Οικολόγου στο ψηφοδέλτιο της ΕΔΕΚ για τις ευρωεκλογές. Θα είναι ένα πείραμα πιο μεγαλεπήβολο και από αυτό του CERN. Υπενθυμίζουμε ότι αυτό το πείραμα θα μας δώσει μια εικόνα για τα πρώτα νανοδευτερόλεπτα της ύλης μετά το Μπίγκ Μπάνγκ.


• Ενώ η ΕΔΕΚ και οι Οικολόγοι, θα μας αποδείξουν ότι μπορεί να δημιουργηθεί ευρωβουλευτής από ανύπαρκτη πολιτική ουσία. Η Κύπρος ξανά στον παγκόσμιο χάρτη, λοιπόν! Έχω να νιώσω τόσο περήφανος από τότε που συζητείτο το ενδεχόμενο διορισμού ενός Κύπριου πολιτικού ως Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ. Αξέχαστε Νίκο Ρολάνδη!



• Τελικά, εγώ ένα κατάλαβα. Σ’ αυτόν τον τόπο δεν γίνεσαι Γ.Γ. ούτε στον Άτλα Αγλαντζιάς αν λέγεσαι Νίκος. Δεν το λέω εγώ! Δείτε τον Κατσουρίδη, το Ρολάνδη, τον
Παπαδόπουλο. (Μόλις εκατάλαβα ότι πκιάνει με τζια μέναν το κολάνιν...). Μόνο ο Αναστασιάδης ξέφυγε από την ειμαρμένη του ονόματος, αλλά η τύχη του έπαιξε το άσχημο παιχνίδι να αναγιώνει πελλούς μες το Συναγερμό...


• Μιας και βρισκόμαστε στην κατηγορία «Επιστήμες – Εθνικοσοσιαλισμός - Οικολογία», έχω να εισηγηθώ ένα ρηξικέλευθο μέτρο για την εξοικονόμηση χαρτιού: τη συγχώνευση Φιλελεύθερου - Σημερινής. Αφού σε όλα τα βρίσκετε αδέρφια, γιατί να ζείτε χώρια;



• Μάλιστα, η πρόταση μου για το νέο έντυπο είναι να ακούγεται ο εθνικός ύμνος, καθώς γυρνάει κάποιος σελίδα. Όπως εκείνες τις ευχετήριες κάρτες, που παίζουν πάντα παράτονα το χάππυ-πέρτεϊ. Τα Σάββατα δώρο μια γιγαντοαφίσα του Αρχιεπισκόπου και τις Κυριακές οδηγός επιβίωσης για εφέδρους με τίτλο: «Κάτω που τες τερατσιές», με αφιέρωμα στα καπαρέ της Λάρνακας.



• Θεωρώ αυτονόητο ότι η νέα εφημερίδα θα μοιράζεται δωρεάν στο English School, όπου εκπαιδεύεται μια νέα γενιά αγωνιστών της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά. Ορισμένοι γονείς ανησυχούν για την απομάκρυνση του ιδρύματος «από κάθε τι ελληνικό και κάθε τι χριστιανικό ορθόδοξο». Ε, χαλλόου! Ίντα το λαλούν English School καλό;



• Η στήλη διαπνέεται από βαθύ αίσθημα ευθύνης και προτείνει τη λύση που θα δώσει τέλος σε αυτή την ιστορία: να μετονομαστεί η σχολή σε Escuela de los flores. Έτσι, θα αντικατοπτρίζει και τη γνώμη που έχουν οι γονείς για τα βλαστάρια τους αλλά και την αλήθεια - που όλοι ξέρουμε.



• Νίκο, περίμενε! Έρχομαι κι εγώ Λεμεσό!



• Τι; Τι θα ντυθώ εγώ; Τελικά, λέω να πρωτοτυπήσω και να ντυθώ «ανομιμοποίητος κουστωδός», βγαίνοντας, εν ώρα υπηρεσίας και επί παντός επιστητού, στα κανάλια και στα ράδια. Αν μάλιστα με βρει και κανένα τσιέκιν της Κυβέρνησης στο σπίτι, ακόμα καλύτερα.



• Αλλά επειδή κάτι τέτοιο αποκλείεται να συμβεί: Πατέρα! Στείλε χρήματα!

Κυπριακή ποιότης

Επήα να πιάσω έναν εισητήριον που το website του εθνικού μας μεταφορέα. Αφού με εσπάσασιν έναν ολόκληρον απόγευμαν (ως τζιαι οι διαδυκτιακοί κυβερνητικοί είναι άχρηστοι) έγραψα τους το ακόλουθον μύνημαν:

"Ρε κοπέλια αν δεν τα καταφέρνετε να κάμετε ένα σάιντ που δουλεύκει παρετάτε. Εσυνδέθηκα τρεις φορές τζιαι επροσπάθησα να γοράσω θκυό εισητήρια Ζυρίχη Λάρνακα, έφαα 2 ώρες βάλλοντας τζιαι ξαναβάλλοντας τα στοιχεία μου τζιαι φτάννοντας στο τέλος βάλλει μου

Due to high volume, the fare originally quoted is no longer available. We apologize for any inconvenience. Please start over.

Αππόλοντζιαϊζ μιαν αππόλοντζιαϊζ θκυό, στάρτ όβερ μιαν σταρτ όβερ θκυό, στην τρίτην λαλείς ασσιχτίρ. Αφού it is not available ίντα μου το ξαναπροτείνει το εισητήριο δεύτερην τζιαι τρίτην φορά. Επιάετε μας εις το μαϊττάππιν. Άιστον που κάθε φορά ξιχάννει τα υπόλοιπα στοιχεία τζιαι πρέπει να τα ξαναβάλεις που ξάναρχης. Όνομαν, επώνυμον, αριθμόν πιστωτικής κάρτας, διεύθυνσην, τζιαι τρακόσιες άλλες πληροφορίες. Κάθεσε έναν χρόνον έξω τζιαι όλα τζιοιλούν σαν το ρολόιν. Φτάννει απλά να σκεφτείς Κύπρον τζιαι νευριάζουν σε οι άχρηστοι. Οι προγραμματιστές σας είναι καλοί για να γανώννουν μαείρισσες, όι να κάμνουν software. Τι Θέλετε να κάμω τωρά; Να πάω σε άλλην εταιρίαν που δουλεύκει το σάιντ της;

Είπαμεν να σας υποστηρίξουμεν εσάς που είσαστιν δικοί. Έτα τζιειαμαί τωρά. Ελπίζω τα αεροπλάνα σας να δουλεύκουν καλλύττερα που τα σάιντ σας τζιαι οι πιλόττοι σας ναν καλλύττεροι που τους προγραμματιστές σας. Την τελευταίαν φοράν που ήρτα Κύπρον εκαρτέρουν 1 ώραν σαν το χτηνόν στην γραμμήν διότι το σκάννερ της κορούς εν εδούλεφκεν στο τσέκιν τζιαι έπρεπεν να βάλει ούλλα τα στοιχεία manually. Έκαμεν μας να μας φατσιήσουν πηέλλες. Τωρά ακόμα εν αγόρασα το εισητήριον τζιαι αρκέψαν τα όργανα πάλε.

Όπως πάτε εν να μας κάμετε να μεν ξαναπατήσουμεν Κύπρον. Εγινήκετε σιειρόττεροι που την Ολυμπιακήν."

Τελικά έγραψα www.aua.com, έππεσα πας τους Αυστριακούς, με τρία κλικ εγόρασα εισητήριον, επλήρωσα 70€ λλιόττερα, το φαϊν τους εν καλλύττερον, δεν μου εχρεώσαν τζιαι 24€ επειδή ιμίσς πληρώννω με credit card, εθκιάλεξα τζιαι την θέσην που εν να κάτσω τζιαι ας λαόννουνται οι δικοί μας να σάσουν το website τους.

Τελικά εν να γινώ τζιαι γώ όπως τον Ίλανδρον που δεν θέλει τους κυβερνητικούς να τους δεί καρτζιύν του τζιαι θέλει να ιδιοτικοποιηθούν ούλλα να ποσπαζούμαστιν που λλόου τους.

Αμάν!

O Νικόλας

Πέρα που τους μπλόγκερ που εγνώριζα τυχαία που πρίν, ο Νικόλας Κυριάκου ίσως ναν ο μόνος μπλόγκερ που εγνώρισα τζιαι φατσικώς σε μιαν κάθοδον μου στην Κύπρο. Τζιαι που κοντά είναι το ίδιον πλάσμαν που φαίνεται τζιαι στα γραψίμια του. Είναι μέλος αυτού του μπλόγκ αλλά που τες προεδρικές τζιαι δα δεν μας εξανάγραψεν δαμέσα.

Αν θέλετε να τον ιγνωρίσετε θκιαβάστε την τελευταίαν ανάρτησην στο μπλογκ του.

Μαθήματα ΑΚΕΛικής δημοκρατίας

Το ΑΚΕΛ παρέδωσε μαθήματα δημοκρατίας, δήλωσε ο νεοκλεγείς Γ.Γ. του κόμματος κος Άντρος Κυπριανού.

Μάλιστα. 105 άνθρωποι, οι περισσότεροι εκ των οποίων έμμισθοι του κόμματος, μαζεύτηκαν σε μια αίθουσα και υπό συνθήκες συσκότισης και αδιαφάνειας εξέλεξαν τον εκλεκτό του Μεγάλου. (Δείτε την ανάρτηση του Λεξιπένητα για περισσότερα επ' αυτού.)

Αλλά από τα πολλά αστεία που λέχθηκαν χτες το βράδυ, αυτό που κερδίζει το πρώτο βραβείο είναι η αναφορά του Μεγάλου στην εποχή που αυτός ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος. Ήταν τότε δύσκολοι καιροί λέει, γιατί τότε είχε υπήρχε ομάδα η οποία είχε μετατρέψει το κόμμα σε λέσχη συζητήσεων.

Ωιμέ! Καλά, οι άνθρωποι αυτοί ήταν σοβαροί; Ο κομμουνισμός ανά την υφήλιο κατέρρεε και αυτοί ήθελαν να το συζητήσουν; Να προβληματιστούν; Μα καλά, μια ζωή στο ΑΚΕΛ δεν ήξεραν ότι το κόμμα γνωρίζει καλύτερα; Ευτυχώς τους ξεμπάρκαρε ο Μεγάλος και το κόμμα επανήλθε στην κατάσταση νιρβάνας.

Προσδοκούμεν σε ενσωμάτωση των δημοκρατικών αρχών του ΑΚΕΛ και στο πολίτευμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αμήν.

Sweatshops

Για κάτι διαφορετικό, μεταφέρω ένα άρθρο του Nicholas Kristof από τους New York Times. Ο Kristof είναι σταυροφόρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανά την υφήλιο (δείτε το μπλογκ του).



January 15, 2009

OP-ED COLUMNIST

Where Sweatshops Are a Dream

By NICHOLAS D. KRISTOF

PHNOM PENH, Cambodia

Before Barack Obama and his team act on their talk about “labor standards,” I’d like to offer them a tour of the vast garbage dump here in Phnom Penh.

This is a Dante-like vision of hell. It’s a mountain of festering refuse, a half-hour hike across, emitting clouds of smoke from subterranean fires.

The miasma of toxic stink leaves you gasping, breezes batter you with filth, and even the rats look forlorn. Then the smoke parts and you come across a child ambling barefoot, searching for old plastic cups that recyclers will buy for five cents a pound. Many families actually live in shacks on this smoking garbage.

Mr. Obama and the Democrats who favor labor standards in trade agreements mean well, for they intend to fight back at oppressive sweatshops abroad. But while it shocks Americans to hear it, the central challenge in the poorest countries is not that sweatshops exploit too many people, but that they don’t exploit enough.

Talk to these families in the dump, and a job in a sweatshop is a cherished dream, an escalator out of poverty, the kind of gauzy if probably unrealistic ambition that parents everywhere often have for their children.

“I’d love to get a job in a factory,” said Pim Srey Rath, a 19-year-old woman scavenging for plastic. “At least that work is in the shade. Here is where it’s hot.”

Another woman, Vath Sam Oeun, hopes her 10-year-old boy, scavenging beside her, grows up to get a factory job, partly because she has seen other children run over by garbage trucks. Her boy has never been to a doctor or a dentist, and last bathed when he was 2, so a sweatshop job by comparison would be far more pleasant and less dangerous.

I’m glad that many Americans are repulsed by the idea of importing products made by barely paid, barely legal workers in dangerous factories. Yet sweatshops are only a symptom of poverty, not a cause, and banning them closes off one route out of poverty. At a time of tremendous economic distress and protectionist pressures, there’s a special danger that tighter labor standards will be used as an excuse to curb trade.

When I defend sweatshops, people always ask me: But would you want to work in a sweatshop? No, of course not. But I would want even less to pull a rickshaw. In the hierarchy of jobs in poor countries, sweltering at a sewing machine isn’t the bottom.

My views on sweatshops are shaped by years living in East Asia, watching as living standards soared — including those in my wife’s ancestral village in southern China — because of sweatshop jobs.

Manufacturing is one sector that can provide millions of jobs. Yet sweatshops usually go not to the poorest nations but to better-off countries with more reliable electricity and ports.

I often hear the argument: Labor standards can improve wages and working conditions, without greatly affecting the eventual retail cost of goods. That’s true. But labor standards and “living wages” have a larger impact on production costs that companies are always trying to pare. The result is to push companies to operate more capital-intensive factories in better-off nations like Malaysia, rather than labor-intensive factories in poorer countries like Ghana or Cambodia.

Cambodia has, in fact, pursued an interesting experiment by working with factories to establish decent labor standards and wages. It’s a worthwhile idea, but one result of paying above-market wages is that those in charge of hiring often demand bribes — sometimes a month’s salary — in exchange for a job. In addition, these standards add to production costs, so some factories have closed because of the global economic crisis and the difficulty of competing internationally.

The best way to help people in the poorest countries isn’t to campaign against sweatshops but to promote manufacturing there. One of the best things America could do for Africa would be to strengthen our program to encourage African imports, called AGOA, and nudge Europe to match it.

Among people who work in development, many strongly believe (but few dare say very loudly) that one of the best hopes for the poorest countries would be to build their manufacturing industries. But global campaigns against sweatshops make that less likely.

Look, I know that Americans have a hard time accepting that sweatshops can help people. But take it from 13-year-old Neuo Chanthou, who earns a bit less than $1 a day scavenging in the dump. She’s wearing a “Playboy” shirt and hat that she found amid the filth, and she worries about her sister, who lost part of her hand when a garbage truck ran over her.

“It’s dirty, hot and smelly here,” she said wistfully. “A factory is better.”

ΤΣΟΝΤΕΣ

Ανατολικά οι πολεμόχαροι σεκοντάρουν τους πολεμόχαρους χτυπώντας τους. Ώσπου του πολέμου η χαρά να αφανίσει όχι τον αντίπαλο αλλά τον ίδιο τον «εαυτό» (την αυτονομία, την βούληση) στον κάθε ένα από εμάς.

Εδώ στην Κύπρο, κατάντησαν πλέον τέτοιες εκδηλώσεις απλά ένας τρόπος ανάδειξης «προσωπικοτήτων» για τους χώρους εκτός κοινοβουλίου και τρόπος ενίσχυσης της συνοχής, της προπαγάνδας, των συμβόλων, του καπελώματος αλλά και του φακελώματος για τα κομματικά μαντριά.

Στη Λευκωσία, σε εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από πρεσβεία… Παλαιστίνιοι Α τσακώνονται με Παλαιστίνιους Β ενώ ΕΔΟΝόπουλα ανταλλάζουν ροχάλες και άλλα αιχμηρά αντικείμενα με «εναλλακτικούς», κλπ.. μετατρέποντας την εκδήλωση σε… τσόντα.

Είμαι πλέον πεπεισμένος ότι στο κεφάλι κουβαλάμε όχι κύτταρα αλλά πίτουρα.

Πέραν από την αδυναμία να καταδικαστούν ΚΑΙ οι βολές με όλμους και ρουκέτες τέτοιας τεχνολογικής αξίας που εγγυώνται θύματα ανάμεσα στους αμάχους… πέραν από την ύπαρξη -ένθεν και ένθεν -οπαδών του δόγματος Bush-Ταλιμπάν («για μιτά μας, για οχτρός μας») και εραστών του «αφανισμού» (βλέπε Ισραήλ και ΧΑΜΑΣ)…

Ας δεχτούμε –χάριν συζήτησης και μόνον –ότι κάποιος βρίσκει απόλυτο δίκαιο στους Παλαιστίνιους και καθόλου στους Ισραηλινούς. (Προσωπικά θεωρώ πως δικαίωμα ύπαρξης –ως λαοί και ως κράτη –έχουν και οι δύο, στη δε διαδήλωση δεν πήγα). Η διαδήλωση από μόνη της… και μάλιστα μετά αψιμαχιών αντίπαλων «ομάδων» …τι ακριβώς εξυπηρετεί; Μήπως την ανάδειξη «πρωτοπαλίκαρων»;

Πόσα φυλλάδια μοιράστηκαν με ονόματα ομίλων / εταιρειών από το Ισραήλ που εισάγουν προϊόντα στην Κύπρο και έχουν κάποια σχέση π.χ. με τον εξοπλισμό του Ισραήλ ή με τους οικισμούς των ισραηλινών εποίκων;

Ασήμαντο θα μου πείτε αλλά… τουλάχιστον σαν πράξη μετρά πιότερο από τις όποιες βρισιές και μπουνίδια μπορείς να ανταλλάξεις είτε με «όργανα» (που δεν είναι καν Ισραηλινοί), είτε με «αντίπαλες φράξιες».

Πόσα άτομα «στρατολογήθηκαν» για τη δημιουργία ενός (διαδικτυακού ίσως) μηχανισμού ενημέρωσης για τα όσα γίνονται στη Γάζα, κάτι για το οποίο η Κύπρος θα μπορούσε να παίξει σημαντικό ρόλο;

Πόσο χρόνο τηλεοπτικής κάλυψης πέτυχε αυτή η εκδήλωση π.χ. στο Euronews;

Τι ενέργειες έγιναν για να βγουν στη φόρα ονόματα και διευθύνσεις του αρτιότατου δικτύου που οι Ισραηλινές Μυστικές Υπηρεσίες διατηρούν στη Κύπρο από καταβολής της Δημοκρατίας μας;

**********

Να μου επιτρέψετε εδώ μια διευκρίνιση.

Δεν με γοητεύει η βία. Τον Γκάντι τον είχα και εγώ αφίσα στο φοιτητικό μου δωμάτιο. Δεν μπορώ όμως να ζητάω «αυτοσυγκράτηση» από κάποιον που γίνεται ή νοιώθει πως γίνεται στόχος, ειδικά άμα εγώ δεν έχω τέτοιες έγνοιες. Όπως δεν θα μπορούσα να ζητάω από κάποιον που εργάζεται χαμάλης σε εργοστάσιο να δεχτεί την εργασία μέχρι τα 70 επειδή εγώ είμαι π.χ. αρχιτέκτονας και νοιώθω ότι θέλω και θα μπορούσα να δουλεύω ως τα 90.

Δεν ήταν όμως τέτοιες οι συνθήκες στην προκειμένη περίπτωση.

Επίσης δεν διακατέχομαι από καμιά προσήλωση στην τήρηση του Νόμου. Δεν μπορούν όλες οι διαμαρτυρίες να είναι απολύτως νομιμόφρονες, όπως βέβαια δεν είναι όλοι οι νόμοι δημοκρατικοί και δίκαιοι. Μπορεί όμως κάποιος να διακρίνει την παράβαση του Νόμου που στρέφεται π.χ. κατά της σωματικής ακεραιότητας άλλων … σε αντιδιαστολή με την παράβαση του Νόμου που στρέφεται π.χ. ενάντια στην «ηθική τάξη».

Και εξηγώ:

Αν 300 διαμαρτυρόμενοι π.χ. για την «κακή διαιτησία στα γήπεδα»… αντί να τα σπάσουνε στο γήπεδο και να συγκρουστούν με τις αστυνομικές δυνάμεις… παραμείνουν στις κερκίδες και … ανεβάσουν γιγαντιαίο «σεντόνι» με πορνογραφικό περιεχόμενο… όχι για χάριν του οφθαλμόλουτρου αλλά σαν ένδειξη διαμαρτυρίας (για το πόσο «τσόντα» έγινε το πρωτάθλημα)… και παράνομη θα ήταν η πράξη τους… και ελάχιστη ουσιαστική επίδραση θα είχε είτε στο σχετικό θέμα, είτε στις «δυνάμεις της καταπίεσης και της καταστολής» (πέραν από την κάλυψη που θα είχαν από τα ΜΜΕ και τον μπελά που θα φορτώσουν σε Εισαγγελία και Δικαστήρια λόγω προσαγωγής 300 ανθρώπων).

Αλλά σαν πράξη –για μένα τουλάχιστον –«γράφει» και να μην περιμένει ΚΑΝΕΝΑΣ ηθικολόγος να «καταδικάσω απερίφραστα την παραβίαση των Νόμων». Τον Εμμανουήλ Καντ και τα Categorical Imperatives του τα έχω αφοδευμένα από μικρός.

Βέβαια, στο συγκεκριμένο παράδειγμα εγώ θα υποστήριζα πιο ουσιώδη τρόπο δράσης όπως, π.χ. οι οργανωμένοι φίλαθλοι να αρνηθούν να κατέβουν σε όποιο αγώνα διαιτητεύουν «στραβάδια» και «πουλημένοι» … και ας λαβωθούν οικονομικά οι αγαπημένες μας ομάδες. Όπως θα λαβώνονταν και οι πολιτικοί μας αστέρες σε μια ανάλογη –πολιτική –περίπτωση. Αυτό όμως είναι απλά ένα παράδειγμα.

Είχαν πει κάποτε «η Φαντασία στην Εξουσία». Τελικά, μας απέμεινε η τσόντα στο προσκήνιο.

Κύπρος είναι ΚΑΙ αυτά. Καλή χρονιά σε όλους.

Η ανησυχία για την οικονομική κρίση δεν εμπόδισε τις σούβλες έξω από καταστήματα
Η «κρίση» στη φουκού
Με σούβλες και κάθε λογής μεζέδες, μουσική και άφθονο κρασί αποχαιρέτησαν το 2008 οι καταστηματάρχες στο κέντρο της Λευκωσίας. Μαζί τους και η δήμαρχος Λευκωσίας Ελένη Μαύρου, που αντάλλαξε ευχές με τους εμπορευόμενους, το προσωπικό και τους περαστικούς.

Οι εμπορικοί δρόμοι των πόλεων γέμισαν χθες με καπνούς και μυρωδιές από τις σούβλες που έστησαν καταστηματάρχες, εμπορευόμενοι και υπάλληλοι έξω από καταστήματα και γραφεία, ακολουθώντας το έθιμο της διασκέδασης στους επαγγελματικούς χώρους, λίγες ώρες πριν τον ερχομό του νέου χρόνου.
Στη Λευκωσία, σε πολλά σημεία, συναντούσε κανείς μεγάλες παρέες από το πρωί να ετοιμάζουν σούβλες και να στρώνουν τραπέζια για τη διασκέδαση. Ιδιαίτερα, στο κέντρο της Λευκωσίας τα αυτοσχέδια πάρτι ήταν στην ημερήσια διάταξη ως το απόγευμα. Στην οδό Ρηγαίνης η τσίκνα από τις σούβλες τρυπούσε τις μύτες των περαστικών σε μεγάλη απόσταση και πολλοί ήταν αυτοί που άλλαξαν διαδρομή για να χαρούν το θέαμα και να απολαύσουν χαρούμενους ανθρώπους.
Λίγο πριν από το μεσημέρι, η περιοχή μοσχομύριζε από τη σούβλα, το λουκάνικο και το χαλούμι. Το κρασί έρεε άφθονο, όπως και το ουίσκι σε κάποιες περιπτώσεις. Άφθονες και οι ευχές και τα πειράγματα, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις το κέφι φούντωνε με τη βοήθεια μουσικής.
Παρά την αυξημένη κίνηση στην περιοχή και το κρύο, οι καταστηματάρχες, οι εμπορευόμενοι, οι υπάλληλοι αλλά και πελάτες τους διασκέδασαν με την ψυχή τους και άφησαν τις έγνοιες για την οικονομική κρίση για τις επόμενες μέρες.
Μαζί με τους καταστηματάρχες, βρέθηκε και η δήμαρχος Λευκωσίας Ελένη Μαύρου, η οποία δεν έχασε την ευκαιρία να γευτεί τους μεζέδες των καταστηματαρχών και να περάσει λίγη ώρα μακριά από τις υποχρεώσεις του δημαρχείου.
Σε δηλώσεις της, η Δήμαρχος Λευκωσίας ανέφερε πως η παραμονή της πρωτοχρονιάς είναι μέρα γιορτής και όχι μέρα για συζήτηση προβλημάτων. Πρόσθεσε πως είναι η μέρα που όλος ο κόσμος χαίρεται τον ερχομό του καινούργιου χρόνου, ελπίζοντας πως θα είναι καλύτερος από τον περσινό. «Είναι θεσμός, πρόσθεσε, και έχουμε αγχωθεί γιατί δεν πρέπει να αφήσουμε κάποιον από τους καταστηματάρχες χωρίς να του ευχηθούμε». Τέλος, η κ. Μαύρου έστειλε τις ευχές της σε όλους για μια χρονιά καλύτερη από το 2008.
Καταστηματάρχες της περιοχής ανάφεραν ότι, παρά το γεγονός πως η χθεσινή μέρα ήταν εργάσιμη, εντούτοις δεν ήταν δυνατό να μην γίνει το καθιερωμένο γλέντι που οργανώνουν στη Ρηγαίνης. Ανέφεραν επίσης πως η οικονομική κρίση δεν τους επηρέασε καθόλου και πρόσθεσαν πως κανείς Κύπριος δεν θα αφήσει την κρίση να επηρεάσει το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. Με τη σειρά τους ευχήθηκαν καλή χρονιά σε όλο τον κόσμο, υγεία, χαρά και μια Κύπρο ελεύθερη. Το γλέντι κράτησε μέχρι τις απογευματινές ώρες.


της ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΤΖΗΑΠΟΣΤΟΛΟΥ απο τον Πολίτη

Χρόνια πολλά

Χρόνια πολλά σε όσους δεν μπορούν να θκιαβάσουν το μπλόγκ. Στες κοπελλούες που βάλλουν τες στίβες τα κρέατα, τα μακαρούνια, τα γάλατα πας τα ράφκια για να γεμώννουμεν αχόρταα τα καρροτσούθκια μας στο σούππερμαρκε. Στες άλλες κορούες, που κουβαλούν τα κινέζικα πλαστικά πον να φέρει ο άης βασίλης στα κακομαθημένα μας Στα κοπέλια που σερβίρουν ουίσκια μες τα πουζούκκια ως τες 4 το πρωίν για 700 €. Τζιαι στους άλλους που δουλέφκουν μες τους φούρνους να κάμουν ψουμιά, τζιαι μελομακάρουνα έτοιμα. Στους πωλητές τζιαι στες πωλήτριες των φρουταριών που εν αννοιχτές 24/24. Στους σερβιτόρους των ππατζιάδικων που σερβίρουν σούππαν τα ξημερώματα. Τζιαι στες πουτάνες που θα δουλέψουν για 10 € ακόμα τζιαι την νύχταν των χριστουγέννων. Τζιαι στους σκατοπετάχτες που θα έρτουν στες 26 να συνάξουν τα βουνά χλιδής πον να μείνει που τα τραπέζια εν είδη ποσκουπίων. Τζιαι στες νοσοκόμες που βκάλλουν βάρδιαν, τζιαι στες μαυρούες που θα ξισκατίζουν ξέρους στες 24, στες 25, στες 26, στες 31, την πρωτοχρονιάν, τα φώτα...

Χρόνια σου πολλά τζιαι σέναν που έν έσιεις κάτι καλλύττερον να κάμεις τζιαι έκοψες περαστικός που ποδά. Σου εύχομαι του χρόνου να μεν έχουμεν κυπριακόν πρόβλημαν τζιαι ας σσιυλλοβαρκούμαστιν που δεν θα έχουμεν τίποτε να σσιυλλοτρωούμαστιν.

Χρόνια πολλά τζιαι στα παιδκιά που ερωτεύονται

Χρόνια πολλά τζιαι στα παιδιά που τα θέλουνε όλα.

Επανάσταση λαέ

Δεν είναι από γεροστρινίν που έβαλα αυτόν τον τίτλον. Απλά, όντας έξω που τούτα ούλλα που γίνουνται στα καντούνια σας παρακολουθώ με μεγάλον ενδιαφέρον το τι γίνεται.

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτόν μου ότι όντος είναι τα προεόρτια νέων μορφών διάννοιξης τζιουνούρκων δρόμων προς σιέρισσες περιοχές της συλλογικής ευτυχίας. Κυκλώματα συλλογικής δράσης τζιαι αυτοοργάνωσης μέσω ηλεκτρομαγνητικών κυμμάτων, ποιήματα με ψηφιακά σήματα, μαζική αυτοενημέρωση μέσω των μπλογκς τζιαι των ποδκάστ.

Φαίνεται ότι οι κομματικοί μηχανισμοί είναι λλιγότερον αναγκαίοι για να συντονίζουν τον παλμόν των καρδιών ώστε ο κτύπος τους να γίνεται καμπάνα που καλεί τον κόσμον να συναχτεί.

Φαίνεται όμως ότι τα μέσα παραγωγής πολιτικής σκέψης, οι μηχανισμοί σύνθεσης των ατομικών ιδεών που να τες μετατρέπουν σε κοινωνικούς δρόμους, τα εργαλεία μετατροπής των κοινά συμφωνημένων στόχων σε πράξην, όλα αυτά που συνθέτουν μιαν κοινωνική οργάνωση, έξω που τα πολιτικά κόμματα, δεν έχουν ακόμα εφευρεθεί που την γενιά του ipod. Τζιαι αυτά που έχουν εφευρεθεί είναι ακόμα μίζερα τζιαι άγαρμπα, όπως ήταν οι πρώτοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές με κάρτες χάρτενες τζιαι προγράμματα με τρυπούδες αν τα συγκρίνεις με την ηλεκτρονικήν επανάστασην που μας αγαλιάζει τωρά.

Έχω την εντύπωση ότι παρακολουθώ τους ίδιους ανάρχες που εγνώρισα πριν 20 χρόνια να προσπαθούν να εντυπωσιάσουν το κοινωνικόν σύνολον ανακυκλώννοντας εύστροφες τζιαι εύστοχες ξιτιμασιές. Έναν είδος ατίθασης δράσης που σε μικρήν δόσην μπορεί όχι μόνον να έχει χάζιν, αλλά να φέρνει προς στιγμής τζιαι "spectacular" αποστελέσματα.

Έυκολους στόχους: τράπεζες, αστυνομία, το κράτος. Της πραγματικής εξουσίας, ποιός θα της σείρει μολότοφ;

Πρίν έναν χρόνον εγίνην ολόκληρον ψηφιακόν κίνημαν ενάντια στο φακελλάκιν στα νοσοκομεία. Τί έφερεν τζείνον ούλλον το κίνημαν;

Εδείξαμεν, όσοι εγράφαμεν, πόσον ξέρουμεν να συντάσουμεν φράσεις που λαλούν το δίκαιον. Κανέναν δίκαιον όμως δεν αποδόθην. Ο αριθμός φακελλακιών δεν ελλιγόστεψεν τζιαι ίσως η τταρίφα μάλιστα φέτος με την άνοδον του τιμαρίθμου να εψήλωσεν. Το σύστημαν εν τζιαμέ τζιαι καταγαμά τους αθρώπους που τους έτυχεν να αρρωστήσουν.

Εγίνην κίνημαν ενάντια στες φωθκιές. Φέτη είχεν λλιόττερον καύσωναν τζιαι εκρούσαν λλιόττερα δάση. Τί άλλαξεν που τότες; Στον επόμενον καύσωναν θα κρούσουν τζιαι τζείνα που εμείναν.

Την σαπίλλαν που δεν έχει όνομαν, τζιείνην την νοοτροπίαν που θέλει τους γονιούς να χρησημοποιούν τα κόμματα, (τα ίδια κόμματα που ξιτιμάζουν τωρά οι νέοι), για να τους βολέψουν σε κανέναν δήμον ή στον κρατικόν μηχανισμόν, αυτήν την σαπίλαν πως την κτυπούν με πολιτικήν τους δράσην οι νέοι; Τη σαπίλαν που κατακρατεί τους μηχανισμούς διανομής της εργασίας στα σιέρκα μιας κάστας κομματικών παραγόντων τζιαι μη εξευτελίζοντας την αξιοπρέπειαν του αθρώπου που γυρεύκει δουλειάν, ποιός θα της ρίξει μολότοφ;

Της μετριότητας που σαυλαρίζει το ψέμαν που τα ράδια, που το χαρτίν, που το γυαλλίν, ποιός θα της σείρει μολότοφ;

Της κουνοσσιυλιάς, του τσαμπουκά, της ανοργανοσιάς τζιαι του σικκιμέ που μαστίζει τες υπηρεσίες τόσον τες κρατικές αλλά τζιαι τες ιδιωτικές, τζιαι υποβάλλει τον πολίτην στην δικτατορίαν της κακοτεχνίας, της ατζιαμοσύνης, της πατσιατσουλιάς, ποιός θα της σύρει μολότοφ; Δεν λέω για τον ατομικόν τσαμπουκκάν. Αυτός είναι ιδιωτική υπόθεση τζιαι δεν αφορά τες στράτες τζιαι τες πλατείες. Για την κουνοσσιυλιάν που εγίνην σύστημαν μιλώ τζιαι φκάλλει οικονομίαν που θέλει 5 ευρώ για να σου σερβίρει καφέν στην Ομόνοιαν ή στη Μακαρίου, που σε κάμνει να περιμένεις 3 χρόνια για να σου φκάλει άδειαν οικοδομής, που δεν "καταφέρνει" να σου μάθει τα μαθηματικά μες την τάξην αλλά επι πληρωμής μετά το σχολείον καταφέρνει τα.

Της ασέβειας του καθενός προς τον κοινωνικήν περιουσίαν ποιός θα της σύρει μολότωφ. Γιατί δεν πάει κανένας να κρούσει κανέναν αυθέρετον πας τα δάση γυρόν που την Αθήναν. Δεν είναι καν αδίκημαν που σχετίζεται με την ατομικήν ιδιοκτησίαν. Για κλεμμένα πρόκειται τζαι μάλιστα που κλεμμένα που τον εθνικόν πλούτον.

Των τραπεζών τζιαι των εργοδοτών έσιει 100 χρόνια που τους σύρνουμεν μολότοφ. Τζιειαμέ που οι εξεγερμένοι εκαταφέραν τζιαι εκρούσαν, όχι μόνον τες βιτρίνες τους, τζιειαμέ που εκρούσαν τζιαι τους νόμους που τους εξουσιοδοτουν να γαμούν τον κόσμον, η κοινωνική ευτυχία δεν ήρθεν, τζιαι αν ήρθεν εκράτησεν για πολύ λλίγον.

Ρέ μιτσιοί κανεί να αντιγράφεται τζιαι να ανακυκλώννετε τα ίδια πράματα που εκάμαν τες προηγούμενες γενιές για να κορτώννουν ότι επαναστατήσαν ελπίζοντας να ρίξουν καμιάν γκόμεναν. (Πρώτη μαϊου, κι απ' τη Βαστίλη, ξέκινάνε, οι καρδιές των φοιτητών. Χίλιες σημαίες, κόκκινες μαύρες, ο Φρεντερίκο, η Κατρίν, και η Σιμόν. Μέσα στους δρόμους, μέσα στο πλήθος, ψάχνω στους δρόμους ψάχνω στο πλήθος, που 'ν το κορίτσι, το κορίτσι π΄αγαπώ, ω ωωωω....)

Άτε κάμετε τζιαι καμιάν επανάστασην τζιαι να δείτε πως εν να ρτουν τζιαι οι γέροι μιτά σας. Γιατί έχει τζιαι γέρους που ονειρέφκουνται παράδεισους με δίχα ψέμαν, με δίχα παραποθκιάν, με δίχα ανάγκην για καταστολήν μεσον της βίας, με δίχα κυκλώματα που κουμαντάρουν που τον τζιύρην στον γιόν τζιαι που τον γιόν στον άγγοναν την κατανομήν της εργασίας, του χρήματος, της ιεραρχίας, παραδείσους όπου οι δουλευταράδες δεν ιχρειάζεται να γλύψουν κώλους για να αναγνωριστεί η αξία της δουλειάς τους, όπου οι τσαμπουκκάδες όχι μόνον δεν αμοίβονται για την παραποθκιάν τους (see developers, χρηματιστήρια, δημόσια υπηρεσία) αλλά υπόκεινται τζιείνοι στην οικονομίαν των 700€ τον μήναν. Αν είναι για να επαναλάβετε αυτά που ήδη είδαμεν, εξίκκος σου τζιαι τα ipod τζιαι τα κκομπιουτεράκια.

Δίκαιη κοινωνία

Το Υπουργικό Συμβούλιο, κατά την προχθεσινή του συνεδρία, διόρισε τον πρόεδρο και τα μέλη της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφορών, η οποία έχει πενταετή θητεία. Διορίστηκε, όπως ανακοίνωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφανος Στεφάνου, πρόεδρος ο Ζαχαρίας Τουλούρας, δικηγόρος, πρώην βουλευτής, και μέλη οι Ανδρέας Χριστοφή, οικονομολόγος, Κυριάκος Συρίμης, οικονομολόγος, Νίκος Πιττοκοπίτης, πρώην βουλευτής, και Ιωσήφ Ιωσηφίδης, οικονομολόγος.

Για όσους δεν γνωρίζουν, η Αναθεωρητική Αρχή Προσφορών είναι το σώμα που εξετάζει ενστάσεις από συμμετέχοντες σε προσφορές για ανάληψη δημόσιων έργων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Νίκος Πιττοκοπίτης αποτελεί εχέγγυο για τη σωστή και αμερόληπτη λειτουργία της Αρχής.

Κρύσταλλο.

Συμμετοχικές διαδικασίες

Σήμερα ήταν μεγάλη μέρα για τον Ελβετόν πολίτη. Το φιλεύθερον δεξιό κόμμα Partie Radical εσύναξεν 100 000 υπογραφές τζιαι εζήταν να αφαιρεθεί το δικαίωμαν των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών να αντιτίθεται σε αναπτυξιακά ή οικοδομικά έργα που υποβάλλονται για άδειαν οικοδομής. Εκάτσαν πάνω διότι ούτε καν οι δεξιοί ψηφοφόροι δεν τους ακολουθήσαν. 65% του Εβλετικού λαού είναι εναντίον του να κόφκει τζιαι να ράφκει το κράτος ανεξέλεχτα. Οι μή κυβερνητικές οργανώσεις θα συνεχίσουν να έχουν το δικαίωμαν να σταματούν έναν έργον εάν θεωρούν ότι είναι εναντίον κάποιου νόμου ή εναντίον του κοινού συμφέροντος. Μετά που έναν μπλοκάρισμαν, έναν δικαστήριον πρέπει να αποφανθεί ότι έναν έργον είναι νόμιμον. Ο Ελβετικός λαός έδειξεν ότι δεν είναι διαθετιμένος να εκχωρίσει τα πολιτικά του δικαιώματα τζιαι να περιοριστεί σε έναν απλόν κοινοβουλευτισμόν όπου όποιος εκλεγεί γίνεται αυτόματα σοφός που τα ξέρει ούλλα τζιαι εκφράζει τον ανίδεον λαουτσίκον για τα επόμενα 5 χρόνια. 

Στην Κύπρον για πρώτη φορά Δήμος ζητά που τον πολίτην αν εκφέρει άποψην για το μέλλον του κέντρου της πόλης. Είδα με μεγάλην απογοήτευσην το άρθρον του πολίτη που αντί να ενισχύσει τον θεσμόν, αντίς να δώκει μέσα τζιαι να κάμει τον διάλογον να αθθίσει, να έβρει τον απλόν πολίτην τζιαι να του δώκει τον λόγον, να νεκατώσει ιδέες, να ανοίξει μιαν σύγχρονην δημόσιαν Αγοράν, να αναστήσει τον Αθηναϊκόν Δήμον, επήεν τζιαι σύναξεν του ίδιους επώνυμους που σαυλαρίζουν μισόν αιώναν τα ίδια πράματα να τους δώκει τον λόγον. Που τα πόθθεν ώς τα πόθθεν ο λόος του Κυρίου Μαρκίδη βαρεί περίτου που του κυρίου (με μικρόν) Κυριάκου, του κυρίου Κώστα, της κυρίας Μαρούλλας; Γιατί τα αγγονούθκια της Κυρίας Μαραγγού ενδιαφέρουν παραπάνω που τα αγγονούθκια της κυρίας Γιαννούλλας;

Δεν τους άρεσεν λέει που ο Δήμος αρωτά τον κόσμον τι θέλει. Εμ πώς να τους αρέσει; Αυτοί που αυτοβαφτίζουνται εκφραστές της θέλησης του κόσμου φυσικά τζιαι ενοχλούνται να αρωτήσεις τον δημότην κατευθείας τι θέλει! Οι experts, οι εμπειρογνώμονες, τζιαι άλλοι φωστήρες της δημόσιας ζωής, τζιείνοι που ξέρουν παραπάνω που τον κοινόν θνητόν, πως να μην ενοχληθούν  που την διαδικασίαν τωρά που πρέπει να λάβουν υπόψην τζιαι την κυρίαν Μαρούλλαν τι θέλει; Ο δε Μαρκίδης, έμπειρος νομικός επί δημοκρατίας ενοχλείται γιατί το δημοψήφισμαν δεν είναι μια απλή ερώτηση με έναν ναι τζιαι έναν όι. Αντίς να σιαίρεται για τον εκμοντερνισμόν της λαϊκής συμμετοχής με πολλά πιο πλούσιον τρόπον από την απλήν έγγρισην ή απόρριψην μιας προκατασκευασμένης (από τους σοφούς) επιλογής, βρίσκει αφορμάες να περιγελάσει την διαδικασίαν. Όσον τα τμήματα της Κυβέρνησης που μαθημένα να κόφκουν τζιαι να ράφκου τί θελεται να πούσιν;

Εντάξει, ο Κυπραίος δεν είναι συνηθισμένος να τον αρωτούν οι Άρχοντες τι εν σωστόν να γενεί. Καλάν, εν τόσον δύσκολον πράμαν να φανταστεί τι πλεονεκτήματα έχει το να μεν αποφασίζουν μόνοι τους οι υπηρεσίες τζιαι ο κάθε "παράγοντας" τι εν το σωστόν για το σύνολον; 

Εσύ άσημε αναγνώστη τί λαλείς για τούτην την τζιουνούρκαν για την Κύπρον διαδικασίαν δημόσιας διοίκησης;

Ο ερυθροαμνός

Ευτυχώς δεν χρειάζεται να πω πολλά. Τα έγραψαν καλύτερα από μένα μερικοί από τους γνωστότερους αριστερούς δημοσιογράφους: ο Δρουσιώτης στον Πολίτη και ο Παράσχος στην Καθημερινή της Κύπρου. Δυστυχώς η τελευταία δεν είναι στο διαδίκτυο ακόμα, αλλά η ουσία του άρθρου είναι ότι πουληθήκαμε για να διασφαλίσουμε τα 60 δις Ρωσικών κεφαλαίων που βρίσκονται στην Κύπρο: "Εξήντα δισεκατομμύρια, ένας κόκκινος πρόεδρος και μια Κύπρος που δείχνει να θεωρεί ότι μπορεί να χαράξει ένα τρίτο δρόμο μέσα στην Ε.Ε."

Μπεεεεεε.........

Υ.Γ. Ο ερυθροαμνός από τον Πολίτη μετατράπηκε σε ...γαλάζιο στο ανέβασμα στον Μπλόγκερ! Άλλαξεν ο άδρωπος σιόρ;

BIG MAC

There can only be One.

Η οικονομία της αγοράς

Κάθε τρεις τζιαι μιαν θα δούμεν μιαν πεφωτισμένην ανάλυσην για τες vertus της οικονομίας της άγοράς. Αφήσετε τους επιχειρηματίες να επιχειρήσουν τζιαι ο κόσμος θα γινεί καλλύττερος. Η ποιότητα θα γινεί ρόλς ρόις, το σέρβις θα γίνει 5 αστέρων, η τιμή θα γινεί Lidl.

Η δεξιά στην Κύπρον για να εξασφαλίσει την ανοχήν της αριστεράς δεν αποτόλμησεν να ιδιοτικοποιήσει την ηλεκτρικήν, την Σύτα ή την Πόσταν όπως εκάμαν στην Ευρώπην κάτω που το κύμμαν του μεταθατσιερικού νεοφιλελεφθερισμού. Νομίζω ότι δεν είναι την αριστεράν που επεΐντισεν αλλά εσιέστην άμπα τζιαι χάσει τους ψήφους ούλους τζιείνους τους δεξιούς που εβόλεψεν στην Ηλεκτρικήν τζιαι την Σύταν από την ανεξαρτησίαν τζιαι μετά. Εν πάσει περιπτώσει, οι επιχειρήσεις αυτές ανήκουν ακόμα στο κράτος. Έχουμεν ηλεκτρισμόν τζιαι τηλέφωνον στην ίδιαν τιμήν σε κάθε γωνιάν της Κύπρου τζιαι όχι μόνον στα κερδοφόρα αστικά κέντρα. Εμάς δακάτω στην Ευρώπην εκάτσαν μας την κανονικά. Στην αρκήν ετάσσαν μας φτηνόττερον ρεύμαν, φτηνόττερα τζιαι ασφαλέστερα τραίνα, φτηνόττερον τηλέφωνον. Τρείς μεγιστάνες εκάτσαν πούγκαν τες πιό προσοδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις τζιαι τωρά τραβούμεν τα μπλακ άουτ (2 τον περασμένον χρόνον) διότι δεν αφήννει κέρδος η ασφάλεια. Τα τραίνα στην αγγλίαν εκαταντήσαν ντελούξ ρολς ρόις που μέσα για να τραβούν πελάτες, να τζιυλούν όμως πας σε επικίνδυνα παλιοσίερα της δεκαετίας του 40 διότι δεν αφήννει κέρδος να επενδύεις πάνω στες ράγες. Από 1% του μισθού που επιόρωννεν πριν τες ιδιοτικοποιήσεις των τηλεπικοινωνιών πιορώννει τωρά ο Ευρωπαίος 5-8% για τες υπηρεσίες που υποτίθεται εφτηνήσαν. Σήμερα ανακοινώσαν μας 20% αύξησην του ηλεκτρισμού στην Ελβετίαν διότι λέει η ιδιοτικοποίηση εψήλωσεν τα κόστη. Τζιαι είπαν μας ότι σε 10 χρόνια θα διπλασιαστεί. Τζιαι όμως, δεν παράγεται ούτε κιλοβατώρα από πετρέλαιον. Τζιαι μήν μου πείτε όπως τον λαϊκιστήν Λεφτεράκην ότι ο ηλεκτρισμός στην Κύπρον είναι ο πιό ακριβός στην Ευρώπην. Πως μπορεί να συγκρίνει έναν προϊόν που λόγω γεωγραφίας τζιαι φυσικών πόρων είναι 100% παραγόμενον από ακριβόν πετρέλαιον με αυτόν που παράγεται από φράγματα που αποσβεστήκαν εδώ και 100 χρόνια, από σταθμούς καρβούνου, από σταθμούς ραδιενεργούς που πληρώννουν μηδέν κόστος για το ρίσκον στο οποίον υποβάλλουν τους λαούς τους;

Δεν είναι όμως το ότι ακρίβωσεν αδικαιολόγητα το ιδιωτικόν ρεύμαν που με έκαμεν να γράψω αυτήν την ανάρτησην. Είναι αυτή η είδηση του Πολίτη.

Αυτή είναι η φτηνή υπηρεσία καλής ποιότητας των ιδιωτών!! 

Μπορεί η δεξιά να μεν ιδιωτικοποίησεν την ηλεκτρικήν τζιαι την σύταν κάτω που την πίεσην της αριστεράς, εξασφάλισεν όμως την ανοχήν της να μεν επενδύσει ΤΙΠΟΤΕ στους στρατηγικούς τομείς του νερού, των αεροδρομίων, της αειφόρας παραγωγής ηλεκτρισμού. Πιέτε τωρά φτηνόν νερόν που τες αφαλατώσεις τζιαι τα τάνκερς που το φέρνουν που την Ελλάδαν. 

Η αθλιότητα της διαχείρησης του νερού (εδώ δεξιοί τζιαι αριστεροί βράζουν στο ίδιον καζάνιν) εκατάντησεν τον κόσμον να πάει πιό πίσω που τον τζιαιρόν που η Σταλαμαθκιά ήταν μωρόν . Τουλάχιστον τον τζιαιρόν που ο Μακάριος έχτισεν βρύσες μες τα χωρκά, το νερόν ήταν μούχτιν τζιαι επίννετουν. Τζιαι όταν επένδυσεν να το βάλει μες τα σπίθκια, πάλε ήταν φτηνόν τζιαι πάλε επίννετουν. Τωρά το νερόν που εκατάφερεν να διανείμει η Κυβέρνηση του Κληρίδη (με τον τετραπέρατον υπουργάτσον της) κουστίζει το ναν αλλό ναν, (πως αλλιώς θα φκάλλει κέρδος ο Καραμουντάνης τζιαι ο όσιαν ττάνκερς Λτδ) τζιαι επιπλέον ούτε καν πίννεται. Για να πιείς νερόν πρέπει να πάεις στην βρύσην με την βάτταν σου την πλαστικήν. Η βρύση όμως ανήκει σε ιδιώτες τζιαι πρέπει να ρίξεις σελινούιν. Τζια το σελινούιν εγίνην €υρώ.

Απαιτώ σαν πολίτης

1. Να επαναφερτεί η δημόσια υπηρεσία διανομής πόσιμου νερού στες γειτονιές τζιαι τες συνοικίες τουλάχιστον στα επίπεδα του 1950. Το κράτος, οι δήμοι τζιαι οι κοινότητες να επενδύσουν ώστε να διανύμεται σε κάθε γειτονιάν δωρεάν πόσιμον νερόν σε δημόσιες βρύσες. (νερόν της πηγής ή του λάκκου, όχι της θάλλασσας).

2. Να δημιουργηθούν κρατικές επιχειρήσεις επεξεργασίας τζιαι διανομής του νερού ώστε να μειωθεί η εξάρτηση τόσον από το πετρέλαιον (τους αράπηες) όσον τζιαι από τους ιδιώτες (σύγχρονους δράκους του νερού που πιάννουν λίτρα να το αφήκουν να τρέξει). Σήμμερα εν η Λεμεσός, αύριον εν η Κύπρος ούλλη.

3. Να παραιτήσουν να διασπαθήζουν το δημόσιον χρήμαν διώντας επιχορηγήσεις σε ιδιώτες να παράγουν είτε νερόν, είτε ηλεκτρισμόν με το πρόσχημαν ότι τάχα εν εναλλακτικές πηγές ενεργείας. Να εγκατστήσει το κράτος τόσον τα φωτοβολταϊκά, όσον τζιαι τα αναγκαία αιολικά πάρκα για να παράξει 25% εναλλακτικήν ενέργειαν. Η παραγωγή τζιαι η διανομή των βασικών ειδών ζωής όπως ο ηλεκτρισμός τζιαι τον νερόν είναι δουλειά της κοινότητας τζιαι όχι των ιδιωτών. Εν να πάμεν πίσω στο 40 που η Λευκωσία ηλεκτροδοτήτω εκ 3 ιδιωτικών επιχειρήσεων ηλεκτρισμού; 

4. Να μπούν οι κρατικές τζιαι κοινοτικές επιχειρήσεις κάτω που τον έλεγχον των καταναλωτών τζιαι όχι των κομμάτων ή της ΠΑΣΥΔΥ. Τζιαι μην μου πείτε ότι δεν ιξέρεται τί μηχανισμοί υπάρχουν για πραγματικήν λαϊκήν συμμετοχήν στον έλεγχον μιας επιχείρησης. Πηαίννετε να ρωτήσετε την συνεργατικήν του χωρκού σας τζιαι θα σας πεί ο γραμματέας.

Μην με λες σύντροφο

Που την ημέραν που άκουσα τον αντιπρόσωπον του Τταλάτ να του διαμυνειει ότι ο Ππασιάς ενοχλείται που τον αποκαλεί σύντροφον, κνίθω την κκελλέν μου να καταλάβω. Αυτή η ανάρτηση είναι συγχισμένη τζιαι μην μου πείς Ανεφ πάλε ότι φάσκω τζιαι αντιφάσκω διότι ο λόγος που γράφω αυτόν το κείμενον είναι διότι οι ιδέες στην κκελλέν μου φάσκουν τζιαι αντιφάσκουν.

...Έχει αναλάβει άλλες ευθύνες, λέει, τζιαι δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήταν όταν ήταν στην αντιπολίτευση.

Άτε χέσε μας κοπρίτη που αντρέπεσαι να σε λέμε σύντροφο.

Εδιάβασα την ανάλυση του Διονυσίου στον πολίτη για το θέμα τζιαι την βρίσκω πολλά ενδιαφέρουσαν.

Σε μιάν προεκλογικήν εκδήλωσην στην Αθήναν ο Χριστόφιας εξήγησεν την ταξικήν προσέγγυσην της στρατηγηκής του για επανένωσην τζιαι μου άρεσεν πολλά. Σχεδόν μάλιστα έπεισεν με (ότι τζιαι να μου κάμει αυτός ο άνθρωπος τελικά νομίζω ότι θα του το συγχωρίσω διότι κατά βάθος πιστεύκω ότι - κατά βάθος - ότι λαλεί τα πιστεύκει). Είπεν λοιπόν ο Χρ. ότι συμπράσσει με την δεξιάν με στόχον την επανένωσην. Εάν και εφόσον η Κύπρος επανενωθεί, το Ακέλ τζιαι η ΕΚ εργατική τάξη θα ξαπολίσουν τους σημερινούς δεξιούς συμμάχους τους για να συμμαχίσουν με την ΤΚ εργατικήν τάξην εναντιον του ενωμένου ΕΚ και ΤΚ κεφαλαίου με στόχον τον σοσιαλιστικόν μετασχηματισμόν της κοινωνίας.

Το ότι τα πιστεύκει αυτά ο Χριστόφκιας δεν το αμφισβητώ. Σαν αφελής ρομαντικός μάλιστα αρέσκει μου που έχουμεν πρόεδρον που μου μοιάζει. Τζιαι μιαν φοράν η Σαλαμίνα... (παρόλον που ο πρόεδρος εν Ομονοιάτης).

Το πόσον όμως αυτές οι αρχές έχουν να κάμουν με μιαν ρεαλιστικήν αναλυσην της σημερινής κατάστασης είναι όμως άλλου παπά ευαγγέλιον. Λες τζιαι η ΤΚ άρχουσα τάξη έχει συμφέρον να ενωθεί με την ΕΚ άρχουσαν τάξην. Άτε πες ότι όντος η εργατική τάξη των θκυό κοινοτήτων έχει συμφέρον να σμίξει (πράμαν που δεν είμαι ακόμα σίουρος). Η άρχουσα τάξη από τα πού τζιαι ως πού; Άσε δε που σε έτσι ερμαφρόδυτους τζιαιρούς που εφτάσαμεν, οι γραμμές που παλιά εδιαχωρίζαν τα αυτονόητα, αντικατασταθήκαν από μιαν fuzzy function που πιάννει αναλόγως των περιστάσεων μιαν τιμήν μεταξύ 0 τζιαι 1 αναλόγως του βαθμού που ανοίκει έναν στοιχείον του συνόλου στην μιάν ή την άλλην τάξην. Όπως βλέπεις έναν πλάσμαν τζιαι δεν μπορείς πιόν εύκολα να το καθορίσεις αν εν άδρωπος ή αν εν γεναίκα (λαλείς βαθμός υπαγωγής στο αδρικόν γένος 0.6 ή αντίστοιχα 0.4 στο γυναικείον) έτσι λαλείς τωρά "βαθμός υπαγωγής στην εργατικήν τάξην 0.25, ή 0.5, ή άτε άτε 0.75. Αν λάβεις δε υπόψην σου ότι σήμερα έναν ελάχιστον ποσοστόν της εργατικής τάξης (ακόμα τζιαι της Ακελικής) δεν επροσκήνησεν ακόμα τον ατομικισμόν τζιαι το χρήμαν, διερωτούμεν με ποιόν θα πιάσουμεν χέριν χέριν ο Χριστόφκιας τζιαι γω μετά την λύσην για να ανατρέψουμεν τη άδικην κατανομήν του πλούτου. Γιατί περί κατανομής πρόκειται, τζιαι οι ΤΚ "σύντροφοι" επήραν χαπάριν ότι η κατοχή βολέφκει τους να τα θέλουν τα δικά τους δικά τους τζιαι τα δικά μας δικά τους.

Τζιειαμέ που ενόμιζα ότι το πρόβλημαν φθοράς του ουτοπικού ονείρου μιας δίκαιας κοινωνίας ήταν σε μας που μας εσάπησεν το Ευρώ, εφκήκαν μας τα Τουρτζιά παραπάνω σαπημέναν που την τουρκικήν λίραν.

Στο τέλος η συμμαχία της ΕΚ με την ΤΚ εργατικήν τάξην μάλλον ίσως θα έπρεπεν να αρχίσει τον εθνικοαπελευθερώτικόν μας αγώναν, όχι να τον τελειώσει.

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΑΚΌΜΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΑΡΑΠΆΝΩ ΠΟΥ ΌΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΧΡΗΜΑ.

Αν ακούσετε που υπάρχει κανένας, πέψετε μου τον κατά δα να πα να υποστηρίξουμεν τον ρομαντικόν μας πρόεδρον.

Έσιει κανέναν που καταλάβει τί γινίσκεται ποτζιεί να μας εξηγήσει να καταλάβουμεν τζιαι μεις;

Πόσον μαύρα είναι τα σύννεφα;

Εθκιάβασα στον πολίτη του Σαββάτου 4 οκτ. έναν άρθρον υπογραμμένον που τον Λευτέρην της Δειλινής τα εξής:

"Οι διεκδικήσεις Ταλάτ

Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ο Τ/Κ ηγέτης λειτουργεί σαφώς με τη λογική ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο λαοί. Ζητά, λοιπόν, να είναι πανίσχυρα τα συνιστώντα κρατίδια και ασθενέστατη η κεντρική κυβέρνηση. Επιδιώκει να εκχωρηθούν στις πολιτείες οι εξής αρμοδιότητες:
* Κυριότητα, έλεγχος κι εκμετάλλευση των λιμανιών, αεροδρομίων και του εναέριου χώρου (FIR) κάθε κρατιδίου.
* Ξεχωριστές σχέσεις κάθε πολιτείας με την ΕΕ και διπλή εκπροσώπηση στα θεσμικά όργανα της Κοινότητας.
* Εσωτερική ιθαγένεια.
* Δυνατότητα σε κάθε κρατίδιο να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες με τρίτες χώρες.
* Η εφαρμογή του δικαίου της θάλασσας να αποφασίζεται από τα κρατίδια κι όχι την ομόσπονδη κυβέρνηση.
* Δύο αρχές τηλεπικοινωνιών.
* Δύο επιτροπές ανταγωνισμού.
* Δύο κεντρικές τράπεζες.
* Διπλές ρυθμιστικές αρχές για θέματα οικονομίας, εργασίας, υγείας και αλιείας.

Πολλά απ' αυτά που ζητά ο κ. Ταλάτ είναι ανέφικτα σε διεθνές κι ευρωπαϊκό επίπεδο, κάτι που προκαλεί ερωτηματικά ως προς την τακτική και τις πραγματικές διεκδικήσεις της τουρκικής πλευράς."

Στην ομοσπονδίαν που διαμένω τα μόνα πράματα από αυτά που ζητά ο Τταλάτ που ισχύουν για τα κρατίδια είναι η κυριότητα τζιαι ο έλεγχος των αεροδρομίων αλλά όχι του εναερίου χώρου. Συφωνίες με τρίτες χώρες γίνεται φτάννει να είναι για τες αρμοδιότητες των κρατηδίων. Είναι σαν να κάμνει ο Δήμος Παραλιμνίου συμφωνίαν με την Δανίαν να γοράζει ανεμομύλους με λλιόττερους φόρους με αντάλλαγμαν την προτίμησην αποκλειστικά δανικών παρά γερμανικών ανεμομύλων. Για το τελευταίον είναι αλήθκεια ότι υπάρχουν διπλές ρυθμιστικές αρχές τζιαι η ουσία είναι τι ελέγχει η μιά αρχή τζιαι τι η άλλη.

Νομίζω ότι αυτά τα πράματα που διεκδικεί ο Ταλλάτ είναι πολλά παρατραβημένα. Μπορεί να κρύβουν μιαν πρόθεσην μελλοντικής απόσχισης με το λλιγότερον κόστος.

Εάν είναι εύκολον να αποσχιστεί έναν κρατίδιον χωρίς μεγάλον κόστος, πρέπει να είμαστιν σίγουροι ότι η δράση της τουρκοκυπριακής δεξιάς τζιαι ίσως τζιαι του ελληνοκυπριακού κέντρου, από την πρώτην ημέραν του νέου κράτους θα στοχεύει την μη λειτουργίαν του κράτους για να διαλύσει παρά την εύρυθμην λειτουργίαν του για να πάει ο κόσμος μπροστά. Εδώ το (ψευδο)κρατήδιον τους τζιαι προσπαθούν να το διαλύσουν άμαν δεν είναι τζιείνοι που κυβερνούν (απέχουν εδώ τζιαι μήνες που την βουλήν), εν να σκευτούν την νέαν δημοκρατίαν της Κύπρου;

Τα πιό επικίνδυνα που αυτά που ζητά ο Τταλάτ είναι τα θέματα κυριαρχίας τζιαι ιθαγένειας.

Εσείς τι νομίζεται;

Ελληνική παιδεία.

Το να αννοίξουμεν θέμαν τωρά τζιαι να δημιουργούμεν πόλωσην τζιαι να κονταροχτυπιούμαστιν για την ελληνικήν παιδείαν θεωρώ το λάθος. Όχι γιατί εν λάθος να μπει επιστημονικότητα, αντικειμενικότητα τζιαι κριτική σκέψη στην ιστορίαν. Το ζήτημαν απλά εν τόσον ευαίσθητον τζιαι συναισθηματικόν που φοούμαι ότι ζημιά θα γινεί παρά πρόοδος.

Αν έχεις κκότσια να κάμεις αλλαγές, να τες κάμεις τζιαι ναν ουσιαστικές. Για να γινεί κάτι τέθκοιον πρέπει να έχεις καθαρήν λαϊκήν εντολήν τζιαι κοινωνικήν συναίνεσην. Αν είναι για μιλλοσφοντζισματα (να βάλουμεν και κάτι για το πραξικόπημαν – εόκα βήτα και κάτι για την ειρηνικήν συμβίωσην πριν τον 63, και κάτι για τους κοινούς συντεχνιακούς αγώνες δίπλα στα υπάρχοντα) εξίκκος σου. Η τωρινή κυβέρνηση δεν έχει καθαρήν εντολήν να κάμει πραγματικές ριζοσπαστικές αριστερές τομές στην παιδείαν. Έτο, έπιασεν 1/3 των ψήφων στον πρώτον γυρόν τζιαι για να κάμει πολιτικήν χρειάζεται να ψάξει την συνεργασίαν τζιαι άλλων. Αυτοί οι άλλοι είναι το Δήκο-Εδέκ για την εσσωτερικήν διακυβέρνησην τζιαι για το κυπριακόν το Δησύ συν αναλόγως των φεγγαρκών μια μερίδα του Δήκο. Για να κάμει ριζοσπαστικές τομές στην παιδείαν ο κύριος Δημητρίου, τον οποίον συμπαθώ αφάνταστα, χρειάζεται πολιτικήν στήριξην που μιαν καθαρήν πλειοψηφίαν του κοινωνικού σώματος, πράμαν που ΔΕΝ έχει. Αλλιώς θα φάει τα μούτρα του τζιαι τζιειαμέ που ξιφτά η νεκκλησιά μες τες λίρες της, ο ελληνοπρεπισμός μες τα γήπεδα τζιαι ο εθνοκαφρισμός στες ακροδεξιές στοές, τζιειαμέ που η αντίδραση περιθωριοποιείται που την ίδιαν την εξέλιξην της ζωής, θα τους δώσει λόγον ύπαρξης τζιαι ριζοσπαστικοποίησης.

Αντί να αλλάξει τα βιβλία της ιστορίας ο αγαπητός μου υπουργός, θα έκαμνεν καλλύττερον εφφε αν άλλασεν τον τρόπον διδασκαλίας για να φκάλλει κριτικούς αθρώπους. Ο κριτικός άθρωπος (έτσι έπρεπεν ναν ο αριστερός) δεν χρειάζεται να του κάμεις βιβλίον που θα λαλεί την ιστορίαν καθώς πρέπει. Χρειάζεται να του δώκεις οξυγόνον ελευθερίας να σκεφτεί. Να θκιαβάσει τζιαι τι λαλεί ο δεξιός ιστορικός τζιαι τι λαλεί ο αριστερός, τζιαι τι λαλεί ο ανεξάρτητος ερευνητής. Να του δώκεις ώραν τζιαι ελευθερίαν να κάμει τζιαι ο ίδιος τις έρευνες του. Να ρωτήσει τους παππούδες του, τους γονιούς του, τι εζήσαν, πως είδαν τα πράματα. Να παν να γυρέψουν αρχεία, πηγές. Να συγκρουστούν με τους συμμαθητές τους μες την τάξην τζιαι να επιχειρηματολογήσουν χωρίς κατεύθυνσην που τον καθηγητήν. Ο καθηγητής να είναι ο συντονιστής τζιαι υποστηρικτής της προσωπικής έρευνας τζιαι όχι ο καθοδηγητής. Τζιαι τζιειαμέ να δείτε ενθουσιασμόν τα μωρά τζιαι κίνητρον για μάθησην. Ούλλη τούτην τη λίμπιντο που φκάλλουν μες τα γήπεδα, πας τα ίντερνετ ή μες τες οργανώσεις νεολαίας, θα μπορέσουν να την επενδύσουν στην διαλεκτικήν αντιπαράθεσην, την προσωπικήν έρευναν, την αναζήτησην αναγνώρισης μέσα στην κοινωνικήν τριβήν του σχολείου.

Πέρσι εζητήσαν μου να φκάλω έναν μάθημαν με την ειδικότηταν μου για την διδακτορικήν σχολήν του πανεπιστημίου. Εγύριζα τα ποτζιεί μες τον νουν μου, έφερνα τα ποδά. Ένοιωθα μιαν τρομερήν διέγερσην με την ιδέαν. Έθελα να κάμω το καλλύττερον course που είδαν οι φοιτητές. Να τους πελλάνω ούλλους τζιείνους τους άχρηστους που ποτζιοιμίζουν τα παιθκιά του κόσμου μες την τάξην τζιαι να πάρω την revanche για όσους καθηγητές με εποτζιοιμήσαν πας το θρανίον. Έδωκα πολλά μαθήματα αλλά μέλλοντες δοχτόρους πρώτην φοράν είχα.

Έτυχεν να έχω έναν γείτοναν που είναι μάστρος πας τες παιδαγωγικές μεθόδους για τους ενήλικες. Εκάλεσα τον έσσω να πιούμεν μιάν καντήλαν κρασίν. Είπα του τες ιδέες μου. Παρέτα, λαλεί μου. Που ότι πεις τους φοιτητές πιάννουν το πολλήν πολλήν 8%. Όσον καλά τζιαι να τους τα πεις χαμένος κόπος. Efficacité 8% αν είσαι τσιακκος, λλιόττερον αν είσαι σπασαρχίδης.

Τον κονστρουκτιβισμόν εγνώριζα τον ήδη. Άλλωστε στους φοιτητές μου θα εμίλουν τζιαι για κονστρουκτιβισμόν στες συμμετοχικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Αλλά άλλον να ξέρεις το constructivisme στην θεωρίαν του Πιαζιέ, τζιαι άλλον να παίζεις κορώνα γράμματα το μάθημαν μου. Να τους αφήκω μόνους τους να γυρέψουν;;; Καλάν, τζιαι εμέναν ποιός εν να με θαυμάσει για τα όσα ξέρω;  Ποιός θα με θαυμάσει να μου απαμβλύνει τες ναρκισσιστικές μου ανάγκες; Τζιαι ποιά η απόδειξη κύριε ότι μαθαίνουν το 80% της ύλης πον να ερευνήσουν μόνοι τους παρά 8% τζιείνης πον να τους δώκω εγώ; Άλλωστε αν εν κούνοι τσαμπουκκάες τζιαι μάθουν το 80% του 10% της ύλης πον να τους φορτώσω εγώ, πάλε φτάννουμεν στο 8% τζιαι πού είσουν πούποτε. Διότι εγώ κύριε γείτονα είμαι τσιάκκος παιδαγωγός τζιαι έχω το μάξιμουμ της απόδοσης.

Ότι θέλεις κάμε, είπεν μου ο γείτος μου, δικόν σου πρόβλημαν. Δείξε εμποστοσύνην στους φοιτητές σου τζιαι δεν θα το μετανώσεις. Στην σχολήν της ιατρικής πάντως το ex cathedra μάθημαν εκαταργήθην τζιαι που τότες οι γιατροί μαθαίνουν πολλά καλλύττερα.

Ρε φίλε, εγώ έφερα σε να μου πείς πως θα τους πελλάνω καλλύττερα τους φοιτητές μου τζιαι εσύ θέλεις να μου μάθεις τέγνες πως να γίνω οργανωτής της αυτομόρφωσης; Δεν θα σου μάθω, είπεν μου, τζαι αν σε διδάξω 8% εν να μάθεις. Θα μάθεις μόνος σου. 

Εγώ έφερα τον να με βοηθήσει τζιαι εσσύχχισεν με παραπάνω. Εν εμπόριεν να μου πει ότι είναι genious η μέθοδος μου; Τί έθελεν να με βάλει πουρλόττον πας τες ανασφάλειες μου...

Ως την τελευταίαν στιγμήν έμπηκα μες την τάξην δεν έξερα αν θα φκάλω το Powerpoint με τα υπέροχα σλάιτς που ετοίμασα ή αν θα τους εδίουν την τσεντούν με τα βιβλία που έφερα για καλόν τζιαι για κακόν.

Τελικά έδωκα τους την επιλογήν να θκιαλέξουν, τζιαι φυσικά απορρίψαν την γενναιόδωρην μου προσφοράν να τους παρουσιάσω τες τρομερές διαλέξεις που ετοίμασα με τόσον κόπον τζιαι μόχθον. Έδωκα τους το πρόβλημαν που έπρεπεν να λύσουν, έδωκα τους την τσεντούν με τα βιβλία που εθκιάβασα εγώ, είπα τους τζιαι τί άλλες πηγές είχα ακουστά (αλλά δεν τους είπα ότι δεν τες εθκιάβασα ή ότι απλά τες εμετροφύλλησα) τζιαι εφκάλαμεν πρόγραμμαν ποιός φοιτητής θα παρουσιάζει τί από την ύλην τζιαι πότε.

Για να κάμουμεν το μακρύν κοντόν, οι φοιτητές κάθε εφτομάδαν οχι μόνον εφτάνναν στο επίπεδον που έθελα να τους πάρω, αλλά εμαθαίνναν μου τζιαι μέναν έναν σωρόν πράματα που εβρίσκαν που μόνοι τους. Εκαλύψαμεν την ύλην όλην που έθελα να περάσω που τες διαλέξεις. Τζιαι όχι μόνον εξέραν την ύλην, ελύσαν τζιαι έναν σύνθετον πρόβλημαν που δεν εμπορούσες να λύσεις εάν δεν έξερες καλά το σύνολον της ύλης. Εμείνισκεν μας τζιαι μια φορά ακόμα ελεύθερη, την οποίαν αφιερώσαμεν για ελεύθερην συζήτησην. Ήταν η μεγαλλύττερη χαρά να συζητώ με τους φοιτητές μου σαν ίσος προς ίσον (γνωσιολογικά) τζιαι να μου βάλλουν προβλήματα που δεν έξερα να λύσω του φτέρου τζιαι να γυρεύκουμεν λύσεις μαζί. Εσιαίρεσουν να τους ακούεις. Δεν θα σας πω τι αξιολόγησην εκάμαν του δασκάλου τους. Θα σας πω μόνον ότι εξανακάλεσα τον γείτον μου τζιαι εχάρισα του μιαν πότσαν καλόν κρασίν. Εγόρασα τζιαι τα βιβλία του ούλλα που εξηγά «apprendre par l’exemple».

Αυτόν πρέπει να ζητήσει που τους καθηγητές ο κύριος υπουργός που είναι τζιαι μάστρος της παιδαγωγικής καλλύττερος που μεναν. Μια τέθκοια αντίκρυση του μαθήματος της ιστορίας, ούτε βιβλία θέλει να αλλάξεις, ούτε αντιπαράθεσην αχρείαστην δημιουργεί. Εμπιστεύτου κύριε υπουργέ τους μαθητές σου τζιαι μεν φοάσε. Ο ρόλος του υπουργείου σου είναι να τους δώκει απλά οξυγόνον ελευθερίας, συνθήκες προσωπικής αναζήτησης τζιαι διαλεκτικής συζήτησης. Τα υπόλοιπα θα τα κάμουν μόνοι τους με την κοινωνικήν ανάγκην για οργανωτήν. Αυτόν είναι ελληνική παιδεία. 

Όσες καλές προθέσεις τζιαι να έχετε τζιαι όσον καλόν τζιαι να είναι το νέον πλαίσιον μες το οποίον θέλετε να βάλετε τους νέους, έτσι τζιαι αλλιώς η δουλειά τους είναι να το ξιλώσουν τζιαι να πετήσουν ελεύθεροι.

Τα οκτρώματα χαλιναγώγησης που χρησημοποιούνται σαν βιβλία ιστορίας δεν χρειάζεται να αλλαχτούν από άλλα. Χρειάζεται να περιθωριοποιηθούν που την διαλεκτικήν σκέψην.

Ξέρει η πάπια να πει Ρωσσία;

Μπορούμεν να χωρίσουμεν την μεγάλην πλειοψηφίαν των πλασμάτων που ενδιαφέρουνται για την πολιτικήν σε δύο κατηγορίες. Τα πετεινάρκα τζιαι τες πάπιες.

Τα πετεινάρκα έχουν πάντα αντίπαλον. Μόλις λαχτίσει ο αντίπαλος μουντάρουν τζιαι τσιππώννουν πας το σκουρουπάθθιν του να του σσιίσουν την κκελλέν. Όποιος δε δεν είναι φίλος του φίλου, είναι αντίπαλος. Οι ρώσσοι για παράδειγμαν, επειδή δεν είναι τέλλια φίλοι των αμερικάνων, είναι εχθροί των παραδοσιακών δυτικογάλακτων δεξιών. Ή από την άλλην, ότι έρκεται που την Αμερικήν είναι σατανικόν σχέδιον του ιμπεριαλισμού για τους άλλους. Μόλις επήεν η Ρωσσία να προστατεύσει τους Οσέτες που θα τους εκαθάριζεν ο πελλός της Γεωργίας, αθθημηθήκαν οι τέως αντικομουνιστές το Αφχανιστάν, την Ουγγαρίαν, την Τσεχίαν... Λες τζιαι η σημερινή Ρωσσία έχει να κάμει τίποτε με την τότε Σοβιετικήν ένωσην. Λες τζιαι το ότι η Ρωσσία κάμνει πόλεμον, είναι απόδειξη ότι τον τζιαιρόν που επολεμούσαν τον κομμουνισμόν είχαν δίκαιον.

Είναι όμως τζιαι οι πάπιες. Οι πάπιες δεν τσακκώνουνται, αγαπούν το δίκαιον. Υπερασπίζουνται μόνον τους αδικημένους. Ευτυχώς όμως που δεν είναι μόνον οι πάπιες που υπερασπίζουνται τους αδικημένους. 

Ενόσω η Ρωσσία δεν διεκδικούσεν ανεξαρτησίαν της Οσετίας τζιαι της Αμπχαζίας, αλλά αυτονομίαν, εγώ υποστήριζα ότι καλά έκαμνεν που εμπόδιζεν τους Γεωργιανούς να κάμουν εθνικόν καθαρισμόν όπως τόσοι άλλοι εκάμαν. Μέχρι τζιαι πριν μίαν εφτομάδαν, έλεα ότι η Ρωσσία σέβεται το διεθνές δίκαιον διότι δεν διεκδικεί κάτι που να μην σέβεται την εδαφικήν ακαιρεότηταν κράτους που ωρίστην με διεθνής συμβάσεις.

Από τα εχτές όμως η Ρωσσία δεν σέβεται το διεθνές δίκαιον τζιαι τα όσα εδιακύρισσεν περι σεβασμού του. Η δικαιολογία ότι το Κόσσοβον αναγνώρισεν το η Δύση άρα μιάν σου - μίάν μου δεν είναι λόγος αρκετός. Αν εν έτσι, να αρκέψουμεν να κάμνουμεν κράτη όπου έχει έναν πληθυσμόν που δεν είναι ομοιογενής. Θα κάμουμεν καμπόσες σσιιλιάες κράτη. Η Οσετία να κάμει κράτος τζιαι να φύει που την Γεωργίαν, η Γεωργιανοί πληθυσμοί να κάμνουν κράτος τζιαι να φύουν που την Οσετίαν, οι Οσέτοι που θα κόψουν σε χωρκά τζιαι γειτονιές Γεωργιανές να αποαπόσκιρτήσουν με την σειράν τους... Να βάλουμεν σύνορα παντού τζιαι κάθε μουχτάρης τζιαι πρόεδρος (ίντα ο Ντεχτάς εγίνην πρόεδρος, έστω τζιαι ψευδό...).

Επειδή υποστήριξα σε διάφορα μπλογκς ότι η Ρωσσία σε γεννικές γραμμές εσεβάστην τον διεθνή νόμον μέχρι πριν καμιάν εφτομάδαν, δεν μπορώ να βρίξω τζιαι να κάμω την πάπιαν τωρά που θεωρώ ότι τον καταπατά παράφορα. Η Ρωσσία αυτήν την στιγμή δεν κάμνει τίποτε άλλον διαφορετικόν που έκαμεν η Τουρκία το 74. Η διαφορά είναι ότι η Τουρκία εισέβαλεν το 74 τζιαι εκαρτέρησεν ως το 82 να ξιχάσουν λλίον οι κοινές γνώμες της δύσης πριν ανακυρίξει κράτος, η Ρωσσία εισέβαλεν την περασμένην εφτομάδαν τζιαι αναγνώρησεν κράτος μιαν εφτομάδαν μετά.

Οι μη πάπιες ας μιλήσουν. Εγώ έκαμα το καθήκον μου. 

Είναι καταθλιπτικόν κάθε φοράν που είσαι αναγκασμένος να πεις "έτο, από τα σκατά στα κότσιρα, έτσι τζιαι αλλιώς το δίκαιον δεν υπάρχει".