What we deserve.

• SigmaLive

• ANT1iwo

Άτε πουρέκκες μου.

Εκέρδισεν ο ένας σας,

τωρά αήστε τα κανάλια ήσυχα

να μας παίζουν επαναλήψεις

του «Κωνσταντίνου + Ελένης»

τζιαι του «Sex + the City».

Οκκέηζ;

ΟΧΙ ρε!

Χίλιες φορές καλύτερα ο Κόκοτας!

Σε βιντεάκι απ’ το YouTube…

Αντέχω ακόμη
και συνέντευξη του
στο (μπλιάχ) • ΤΕΤ–Α –ΤΕΤ!

Ναι ρε, ο Κόκοτας!

Παρά την τρισάθλια τηλενουβέλα

«Νικόλαος ή Μάριος,

διλήμματα...

στα τρία στενά»

Ημι-τασσιον

Βαρηλατώ, βαρηλατάς, βαρηλατά...

Ξέρω τ’ όνομα σου, την εικόνα σου…

.

…και πάλι από την αρχή…

• "...Πληροφορίες αλλά και ντοκουμέντα για το ρόλο που διαδραμάτισε ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β' για την εκλογή του νέου προέδρου της Βουλής κατέχει ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Μάριος Καρογιάν..."

Από τον σημερινό «Πολίτη» (www.politis-news.com).



Δε λες κουβέντα,
κρατάς κρυμμένα μυστικά
και ντοκουμέντα
κι ακούω μόνο
συνθήματα μεταλλικά
των μικροφώνων

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

Περνούν οι νύχτες,
τα δευτερόλεπτα βαριά
στους λεπτοδείκτες
ζητώντας κάτι
που να μη γίνεται ουρλιαχτό
κι οφθαλμαπάτη

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

Στων χιλιομέτρων
την ερημιά και στη σιωπή των χρονομέτρων
ακούγονται τώρα
σειρήνες μεταγωγικά κι ασθενοφόρα

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

***

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Δήμος Μούτσης
Εκτέλεση: Σωτηρία Μπέλλου και Δήμος Μούτσης

Έπεα Πτερόεντα και Φυσικά Αέρια.

(Ορισμένοι σύνδεσμοι
παραπέμπουν σε αρχεία PDF,
για ευκολία ανοίξτε τα
σε άλλο παράθυρο)

Τρίτη 18/01 του 2011. Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου, ώρα 10η μ.μ., πρόγραμμα «Επωνύμως» με την Αιμιλία Κενεβέζου και καλεσμένους τους ακόλουθους:
Αριστοφάνης Γεωργίου (ΑΚΕΛ), Λευτέρης Χριστοφόρου (ΔΗΣΥ), Στέλιος Ιερωνυμίδης (ΔΗΚΟ) και Νίκος Νικολαΐδης (ΕΔΕΚ).

Θέμα… το Φυσικό Αέριο. (Κλάστε ελευθέρως).

Για λίγο καιρό το βίντεο του προγράμματος το βρίσκουμε εδώ.

Πραγματικά ΔΕΝ ήθελα να ακούσω τα όσα είχαν να πουν αυτοί οι βαρηλάτες*.

Βρέθηκα να ακούω τα όσα ειπώθηκαν γιατί παρακολουθούσα στο teletext τα ποδοσφαιρικά αποτελέσματα και η συνήθεια με απέτρεπε από το να μηδενίσω τον ήχο. Ας όψεται το κουπόνι.

Στο βίντεο που θα βρείτε άνωθεν, στο λεπτό / δευτερόλεπτο 42:33 ο κ. Ιερωνυμίδης ξεκινά να λέει τα ακόλουθα : «…που κύριε Λευτέρη, συνάδελφε, εάν διαβάσουμε και λίγο το Σχέδιο Αννάν, το οποίον ο Συναγερμός έχει υποστηρίξει… και υποστηρίζει… »

(ενδιάμεσα παρεμβαίνουν οι Λευτέρης Χριστοφόρου και Αιμιλία Κενεβέζου για να υπενθυμίσουν / διαμαρτυρηθούν ότι αυτό δεν είναι το θέμα της συζήτησης)

«… θα το πω κι αυτό, ότι το οικόπεδο 12… το οικόπεδο δώδεκα με την υφαλοκρηπίδα των Κυριάρχων Βάσεων θα έπαιρνε την καρδιά του οικοπέδου 12 ».

Ε, λοιπόν… κύριε Ιερωνυμίδη μου… ΕΑΝ προκύπτουν τέτοια δικαιώματα για τους Βρετανούς… τούτα εκπορεύονται από την Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας (αυτής που θέλατε να διασώσετε)… η οποία δεν θεωρείται μέρος του Συντάγματος της Δημοκρατίας αλλά είναι ο άλλος ακρογωνιαίος της λίθος. Το Σχέδιο Αννάν απλά διατηρεί το ίδιο καθεστώς… μάλιστα προνοώντας για μείωση των εδαφών των Κυρίαρχων Βάσεων.

Την συνθήκη της Εγκαθίδρυσης την βρίσκουμε
στην Ιστοσελίδα της Νομικής Υπηρεσίας.
Οι σχετικές παράγραφοι είναι στις σελίδες 6-7, σελίδες 23-24 (schedule A, schedule B), σελίδα 27 (κάποιοι σημαντικοί ορισμοί).

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης δίνει τέτοια δικαιώματα στους Βρετανούς. Τα μέρη της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης που σχετίζονται με τις βάσεις βρίσκονται εκεί για να εξασφαλίσουν την ύπαρξη και χρήση στρατιωτικών βάσεων και δυνάμεων, όχι την εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου της περιοχής. Αυτό γίνεται κατανοητό στον καθένα αλλά… ακόμα και αν έχω λάθος, το γεγονός παραμένει ότι ΑΝ οι βρετανοί διεκδικήσουν τέτοια δικαιώματα… δεν χρειάζονται το όποιο Σχέδιο Λύσης (Αννάν ή άλλο), μπορούν κάλλιστα να δοκιμάσουν την τύχη τους με βάση την Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας μας!

Μια καλή εξήγηση του όλου θέματος δίνει ο δημοσιογράφος και ερευνητής Μακάριος Δρουσιώτης στην ιστοσελίδα του.

Δοκίμασα να βρω το πλήρες κείμενο του Σχεδίου Αννάν από την ιστοσελίδα των Ηνωμένων Εθνών μα δεν τα κατάφερα. Είτε κάνω κάποιο λάθος, είτε θέλουν να το ξεχάσουν εντελώς.

Ακολουθούν δύο πηγές όπου κανείς βρίσκει τα σχετικά αποσπάσματα στο Σχέδιο Αννάν…

Εδώ.
Σχετικές παράγραφοι στις σελίδες 150 – 155.

Εδώ.
Σχετικές παράγραφοι ΚΑΙ χάρτες στις σελίδες 165 – 170. Το επιπρόσθετο άρθρο αναφέρεται σε υδάτινους πόρους για πόσιμο νερό.

Κάποιοι ίσως να υποδείξουν ένα συγκεκριμένο άρθρο (8 στην πρώτη πηγή, 9 στη δεύτερη) ως πηγή κινδύνων. Λέει:
«… Any dispute about the interpretation or application of this Protocol shall be resolved by consultations and shall not be referred to any international tribunal or third party for settlement…»

Θα τους υπενθυμίσω ότι και στη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας υπάρχει το Άρθρο 10 όπου διαβάζουμε:

«… Any question or difficulty as to the interpretation of the provisions of this
Treaty shall be settled as follows:
(a) Any question or difficulty that may arise over the operation of the military
requirements of the United Kingdom, or concerning the provisions of this Treaty
in so far as they affect the status, rights and obligations of United Kingdom forces
or any other forces associated with them under the terms of this Treaty, or of
Greek, Turkish and Cypriot forces, shall ordinarily be settled by negotiation
between the tripartite Headquarters of the Republic of Cyprus, Greece and Turkey
and the authorities of the armed forces of the United Kingdom.
(b) Any question or difficulty as to the interpretation of the provisions of this Treaty
on which agreement cannot be reached by negotiation between the military
authorities in the cases described above, or, in other cases, by negotiation
between the Parties concerned through the diplomatic channel, shall be referred
for final decision to a tribunal appointed for the purpose, which shall be
composed of four representatives, one each to be nominated by the Government
of the United Kingdom, the Government of Greece, the Government of Turkey
and the Government of the Republic of Cyprus, together with an independent
chairman nominated by the President of the International Court of Justice. If the
President is a citizen of the United Kingdom and Colonies or of the Republic of
Cyprus or of Greece or of Turkey, the Vice-President shall be requested to act;
and, if he also is such a citizen, the next senior Judge of the Court…»

Η επιμονή ορισμένων σε αυτό το μύθο για «τα πετρέλαια που θα μας έτρωγαν» … εγείρει και ένα άλλο θέμα που ίσως να μην το αντιλαμβάνονται. Ακόμα και αν αυτός ο κίνδυνος προέκυπτε από το Σχέδιο Αννάν και όχι από την ίδια την Συνθήκη Εγκαθιδρύσεως… πως είναι δυνατόν κάτι τέτοιο να είχε διαφύγει της προσοχής του σχολαστικότατου και νομομαθή, μακαρίτη Παπαδόπουλου; Γιατί δεν διαπραγματεύτηκε την αλλαγή τέτοιων επικίνδυνων προνοιών και γιατί δεν έκανε συγκεκριμένη αναφορά σε αυτές κατά το δακρύβρεχτο διάγγελμα του όταν καλούσε τον Κυπριακό Λαό να πει το βροντερό ΟΧΙ;

Μήπως διότι τέτοιος κίνδυνος ΔΕΝ προέκυπτε από το τρισκατάρατο σχέδιο;

Μήπως διότι η συγκεκριμένη λεπτομέρεια προσφερόταν για να εξυπηρετήσει την συνήθη τακτική της διάδοσης μιας φήμης (σε καφενεία, Ενώσεις Νέων, ΘΟΙ, λέσχες, σωματεία, κλπ.) που αργότερα θα «επαλήθευε» κάποιο ευφάνταστο άρθρο στην μερίδα εκείνων των έντυπων ΜΜΕ της χώρας μας που καθημερινώς ντροπιάζουν τον Βαρόνο Μινχάουζεν;

Το Τραγούδι του Μινχάουζεν – Χάρτινο Καράβι.

* Βαρηλάτης (ο): (βαρύ – ηλάτης) επίμονος, φορτικός, φλυαρών στο ίδιο θέμα, «τρώγων τα αυτιά», βραδυμίλητος.
a. pounding on the same, tattler, persistent, persisting on a point, slow-talker.
Από το λεξικό «Το Κυπριακό Ιδίωμα» του Ρόη Παπαγγέλου, σελ. 144, Εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ.

Ας όψεται ο Πόλεμος…

.

.

Ήρθε η καγκελάριος Μέρκελ. Μάλιστα.

Το καταφχαριστηθήκαμε … σχεδόν όλοι. Μάλιστα.

Έκανε δηλώσεις που μας χαροποίησαν και που ενόχλησαν την Άγκυρα και αυτό μας χαροποίησε διπλά. Μάλιστα.

Οι δηλώσεις της Μέρκελ ουσιαστικά παρουσιάζουν τον Δημήτρη μου, Δημήτρη μου ως αυτόν που θέλει την λύση και κάνει προσπάθειες ενώ παρουσιάζουν την Τουρκία ως αυτόν που δεν θέλει τη λύση και δεν κάνει προσπάθειες. Μάλιστα.

Αι Πατριωτικαί Δυνάμεις –όπως ο χρυσόστομος Κασκάνης επισημαίνει στο σημερινό του άρθρο στον «Πολίτη» –κατηγορούσαν τόσο καιρό τον Δημήτρη μου, Δημήτρη μου για τις «υποχωρήσεις» που κάνει χωρίς να παίρνει ανταλλάγματα από την Τουρκία. Η στάση του όμως αυτή –όπως και να την ερμηνεύει κάποιος –είναι ακριβώς εκείνο το στοιχείο που η Μέρκελ θεώρησε πως αξίζει στήριξης, έστω λεκτικής. Μάλιστα.

Στο στρατόπεδο του Δημήτρη μου, Δημήτρη μου όμως κομπάζουν για τη στήριξη αυτή, την στήριξη δηλαδή από μεγάλες δυνάμεις στον Ευρωπαϊκό χώρο που δεν λαμβάναμε επί προεδρίας του τΑΣΣΟΥ λόγω της άτεγκτης στάσης του …τόσο κατά την περίοδο του ΧΧΧΧΧΧΧ ΧΧΧΧΧ… αλλά κυρίως κατά την περίοδο που ακολούθησε. Θεωρούν ότι η στήριξη αυτή είναι απόδειξη της ορθότητας των χειρισμών τους και θα την περιφέρουν για πολύ καιρό σαν λάβαρο, ιδιαίτερα ενόψει των επόμενων βουλευτικών εκλογών. Το ότι δύο προεδρικές εκλογές πριν είχαν οι ίδιοι ανεβάσει τον τΑΣΣΟ στην προεδρία το προσπερνούν. Μάααααλισταααα !

Jawohl!

ΑΠΟΛΟΓΙΑ

Ψήφισα ΝΑΙ για το ΧΧΧΧΧΧ ΧΧΧΧ στο δημοψήφισμα και το έχω μετανιώσει πικρά.

Αναγνωρίζω τώρα ότι -αν προσπαθούσαμε να το εφαρμόσουμε -θα ήταν αδύνατο να συγκρατηθούν οι δυνάμεις του μίσους και δεν θα ήταν σε θέση οι δύο κοινότητες να (αλληλο)προστατευθούν.

(Πίστευα τότε ότι θα πιάνονταν αυτές οι δυνάμεις εξ απροόπτου και θα υπερφαλαγγίζονταν από την επιθυμία του κόσμου για Ζωή χωρίς τη συντροφιά του φόβου).

Τέτοια αποτυχία τη βρίσκω αναμενόμενη στην περίπτωση της πλευράς που υφίσταται λόγω παρουσίας κατοχικού στρατού. Δεν θα την ανέμενα όμως και σε μια Δημοκρατία.

Τεράστια ευθύνη είχαν όλοι οι αντιπολιτευόμενοι σήμερα διότι επέτρεψαν σε αμφιλεγόμενες προσωπικότητες, οι οποίες θα μπορούσαν να ήταν χρήσιμες ΜΟΝΟ σε καιρό πολέμου, να χειριστούν μια περίοδο που θα έπρεπε να ήταν η εδραίωση της Δημοκρατίας (1960-1974).

Απολογούμαι που ως τώρα δεν τους ζήτησα (….κύριε Κας, κύριε Δημήτρη…..) ξεκάθαρα να μιλήσουν για αυτή την περίοδο. Απολογούμαι που δεν τους ζήτησα ως τώρα να πράξουν το αυτονόητο, να δημιουργήσουν το περιβάλλον που θα αναιρούσε τη δικαιολογία της Τουρκίας, ότι δηλαδή οι ΤΚ βρίσκονταν (και βρίσκονται) σε κίνδυνο.

Δικαιολογία που τώρα –στην Ευρώπη και αλλού –θα γίνεται δεχτή ολοένα και πιο πολύ.

Απολογούμαι διότι ως τώρα δεν τους έκραξα αρκετά (….κύριε Κας, κύριε Δημήτρη…..) για την ανοχή και την αδυναμία που επέδειξαν και τα επόμενα χρόνια απέναντι στις δυνάμεις του μίσους. Για την ανοχή στα καπετανάτα και στους μεγαλομανείς, στο δογματισμό και τον νεποτισμό, στα ελεγχόμενα ΜΜΕ, Oh the nine o'clock news
is something to trip on
I bleeding love her -

Angela Rippon!
Angela Rippon!
Angela Rippon!

She's got big tits
(“Mucky Pup” – The Exploited)

Χάτε τωρά, συνδέστε τους άνωθεν στίχους με το ΧΧΧΧΧΧ ΧΧΧΧ. Βραβείο: φρέσκο γάλα με τριαντάφυλλο.

Crocodile tears

There’s something fishy when someone like Tassos Papadopoulos admits to political “mistakes” during a TV 'press' conference. Especially when the show turns into an act of repentance, or demagogy, however naïve.

“Da man” has used tears in public before and nothing good came of it. He shed tears a second time around for the cameras last winter, at the funeral of the then Minister of Education and Big Pal Pefkios Georgiades, and I wonder whether the departed would have gone along with introducing an incredulous programme, such as the “Makarios III devotion” in schools - as proposed last month by the Ministry of Education (Cyprus Mail, September 9, 2007). Well, I suppose he would. After all, isn’t that what friends are for - to help one keep the comfortable seat one happens to be occupying? And maybe guarantee that for relatives as well?

So the crowd had their tear replica, although this time with a shred of genuine emotion perhaps. But a President unable to control himself during a funeral... c’mon...As the Italian saying goes, it’s all “lacrime di coccodrillo”, just “crocodile tears”, and it is well known those apparently immobile, scaly creatures ought never to be trusted. Especially when they seem to be asleep and seemingly inoffensive. After all, that’s when they get really dangerous.

In TeePee’s case, I feel the “outing” on CyBC the other day is clear a sign of his growing vulnerability. I say 'feel' because I’ve lived abroad since 1974 (hey, I’m talking about Italy - not Burundi or the Andaman islands) and, however involved with my homeland, I’m also a true outsider by now, and very much at loss when it comes to Cyprus news. I won’t even try to go deep into analyzing day-to-day political facts, as I would always be that minute-too-late. besides, all of you do that superbly already, for which I wish to thank you.

Not only that: In a world that is seriously trying to cope with “obsolete” definitions such as right and left in politics, I have yet to come to grips with the paradox of a Communist party in a country that has never known heavy industrialization (or famine, for that matter), and, consequently, has never had a real working class. OK, one could try and argue; "farmers are the working class," but not in a place where land is mainly for sale (as the whole island has been many times in the past, even rented), now in the hands of unscrupulous “developppers” who just see patches to be exploited for the building of hotels and God knows what else at prices only Mafiosi could afford. Believe it or not, the estimates I was given in July for a flat in Protaras were equivalent, in terms of square meters, to a villa in Portofino. Or do the rules change when it comes to theRussian mafyia? And what happens when we run out of land? Do we start selling the sea?

Apart from real estate considerations, had it not been for the web (this blog, local press and agencies on the internet, where – as usual- Turkish sources handle matters better), I wouldn’t even have heard of the latest Talat - Papadopoulos meeting. There has been no mention of it in Italy, whereas the Belgian crisis, for one, is commented on every day, as has been Gül’s election. And the same goes for France, Spain, Portugal, etc…(I did look around). It seems we’re still stuck in the “Greek chauvinism” scheme and the “occasion perdue pour les Chypriotes” - as Le Monde diplomatique entitled it in May 2004.

Resonance of the recent Talat-Papadopoulos encounter was minimal even in μητερα πατριδα: nothing more than a brief mention in Kathimerini. And the last time I read about Cyprus in the Corriere della Sera or La Repubblica (the two leading Italian daily newspapers) was, first in August, on the occasion of that farcical hijack attempt of an Atlas jet flying from “Cipro Nord” (textual, thus a de facto recognition of the pseudo-State) to Istanbul. The other was an interview with American essayist Alan Weisman, who has just published “The World without us”, a daring and, according to the author, optimistic book on what the world would be like after the extinction of the homo sapiens, inspired, he says, among other situations, by Chernobyl and no-man’s lands like those dividing Korea and the North (the Turkish part, specified) from the South (the Greek part, also specified) of Cyprus. A pretty disquieting way to make it to the headlines.

Well, Papadopoulos’ pre-electoral charade to meet Talat last week didn’t quite cut it. It merely turned out to be a farce as well as a boomerang in terms of popular consensus. In Cyprus, of course, but then again that’s where the vote counts, right?

Maybe not. Not only, at least. I believe that in Stravaraland’s peculiar – and extreme - situation, consensus is needed on a vaster scale. We cannot expect the world to be on our side (i.e. the Greek Cypriots) simply because we believe it should. I think our main problem has always been that Cypro-centric view, which never actually focuses on the who-needs-what or who-and-to-which-extent something is needed.

It’s simply typical of any blame game to be found in most parochial States. Are we at last willing to admit that we belong to this category? And that this is reason enough to consider a “democrazia dell’alternanza” (“political shifts in name of democracy”) as being absolutely necessary?

Once you lose a sense of proportion, you end up lacking in realistic perspective. To that, we add a frighteningly short memory span. And there you have it – a situation crammed with anachronistic “isms” such as populism, nationalism, even “anathemism”; in other words, a disaster.

Unless somebody believes that any of the memorabilia collected among the young of the land concerning the premier Etnarch’s (Makarios III) legacy could serve anything other than to boost domestic ethnic folklore, we might as well go the extra mile to end up at the point of national hara-kiri.

And let's leave to Archbishop Chrysostomous (nomen-omen) with his severe yet persuasive Orthodox garment the task to express a “singular and holy truth”: a picturesque and equally angry expression of the everlasting reactionary Cypriot soul that consists of a bigoted, patriarchal, mannish, State-defying, anti-european xenophobe.

In short, let us allow things to remain frightening.